Physiologie.  — A.  A.  Hijmans  van  den  Behgh  en  M.  J.  Roessingh  : 
„Over  den  invloed  van  ijzer- toediening  aan  het  organisme  op 
de  ademhaling  der  roode  bloedlichaampjes”. 
Het,  is  bekend,  dat  de  zuurstof  der  atmosfeer,  die  de  weefselcellen 
noodig-  hebben  voor  li tinne  oxjdatie-processen,  daarlieen  wordt  ge- 
braciit  door  de  haeinoglobine-bevattende  roode  bloedlichaampjes. 
Reeds  verscheiden  jaren  geleden  heeft  men  zich  de  vraag  gesteld, 
of  deze  roode  bloedlichaampjes,  vervoermiddel  der  zuurstof,  ook 
zelve  een  weefselademhaling  bezitten,  dus  zuurstof  verbruiken.  Het 
is  Mokawitz  geweest,  die  het  vraagstuk  aan  de  orde  heeft  gesteld. 
De  uitkomst,  waartoe  hij  geraakte  en  welke  door  verschillende 
onderzoekers  bevestigd  werd,  is  zeker  de  aandacht  waard.  Bij  den 
mensch  is  het  zuurstofgebruik  der  roode  bloedcellen  onder  normale 
omstandigheden  zeer  gei'ing,  men  vindt  opgegeven  van  3 7olot4“/,, 
waarden,  die  wellicht  binnen  de  waarnemingsfout  vallen.  Dit  ont- 
breken van  ademhaling  is  in  overeenstemming  met  andere  eigen- 
schappen dezer  cellen ; ontbreken  \ an  een  kern,  van  vermogen  tot 
vermenigvuldiging,  welke  hun  een  van  alle  levende  cellen  afwijkende 
plaats  aanwijzen,  en  hen  als  ’t  ware  tot  een  tusschenvorm  van  doode 
en  levende  materie  bestempelen. 
In  tegenstelling  tot  hetgeen  bij  den  mensch  en  de  zoogdieren 
wordt  aangelroffen,  is  het  zuurstofverbruik  van  de  loode  bloed- 
lichaampjes der  vogels  niet  onaanzienlijk.  Het  ligt  voor  de  hand  het 
verschil  daaraan  toe  te  schrijven,  dat  de  inenschelijke  eiythrocjten 
kernloos  zijn,  terwijl  de  roode  cellen  der  vogels  — zooals  wel  alge- 
meen bekend  zal  zijn  — een  kern  bevatten.  Dat  deze  meening  niet 
geheel  juist  is,  blijkt  uit  verdere  pi’oeven,  die  Mokawitz  met  zijn 
leerling  Masing  heeft  genomen.  Het  is  n.1.  mogelijk  ook  het  zuur- 
stofgebruik van  de  roode  bloedlichaampjes  van  zoogdieren  aanzien- 
lijk te  doen  stijgen  door  bloedonttrekking  (aderlating),  en  in  ’t  alge- 
meen door  allerhand  ingrijpen  (toediening  van  bloedvernielende  ver- 
giften, zooals  phenylhydrazine  en  derg.)  die  een  sterke  legeneratie 
van  jonge  bloedlichaampjes  ten  gevolge  hebben.  Daarbij  komen  öf 
geen  kernhoudende  roode  cellen  in  het  periphere  bloed,  öf  hun  aantal 
is  zoo  gering,  dat  zij  voor  het  meerdere  zuurstofverbruik  onmo- 
gelijk verantwoordelijk  kunnen  worden  gesteld.  Men  is  gewoon  te 
zeggen,  dat  het  de  jeugdige  toestand  der  roode  cellen  is,  die  in  deze 
