1000 
omstandighedeti  de  vermeerderde  zunrstofvertering  teweegbiengt.  Men 
is  genoodzaakt  aan  te  nemen,  dat  aan  de  aanwezigheid  van  kern- 
resten  iti  deze  lichaampjes,  al  zijn  ze  ook  microscopisch  niet  aan  te 
toonen,  of  aan  hun  chemisclie  samenstelling,  die  zou  \erschillen  in 
jeugdigen  en  ouderen  toestand,  de  oxjdatieve  processen  gebonden 
zijn.  Evenals  in  het  dierexperiment  blijkt  ook  het  menschelijk  bloed 
een  verhoogd  zuurstofverbruik  te  vertoonen,  telkens  wanneer  de 
bloedvormende  organen  zich  in  een  toestand  van  oveigroote  activi- 
teit bevinden  en  groote  getalen  jonge,  misschien  nog  niet  geheel 
afgewerkte  i-oode  bloedcellen  in  den  bloedstroom  werpen.  Zoo  vindt 
men  dus  een  vermeerderd  O- verbruik  bij  pernicieuze  anaemie,  bij 
alleidei  vergiftigingen  en  in  ’t  algemeen  bij  overmatige  activiteit  van 
het  beenmerg. 
Bij  een  vorige  gelegenheid  heeft  Dr.  Roessingh  in  mijn  laborato- 
rium met  behulp  van  deze  methode  nagegaan,  of  de  anaemie  die  bij 
carcinoomlijders  veelal  wordt  aangetrotfen,  met  een  sterke  regeneratie 
van  roode  bloedlichaampjes  gepaard  gaat. 
Het  resultaat  was  negatief;  het  0-verbruik  van  het  bloed  van 
carcinoomlijders  was  niet  grooter  dan  dat  van  normale  personen. 
In  tegenstelling  hiermede  vond  ook  Roessingh  bij  lijders  aan  perni- 
cieuze anaemie,  evenals  bij  andere  anaemieën  en  ook  bij  patiënten 
kort  na  bloedtiansfusie,  een  dikwijls  aanzienlijke  vermeerdering  (in 
plaats  der  normale  3 — 4 “/«  vond  hij  waarden  van  10— GO'/o)- 
Voor  een  geheel  ander  doel  heeft  Roessingh  eenigen  tijd  geleden 
dezelfde  onderzoekingsmethode  toegepast. 
De  behandeling  van  patiënten  met  een  verminderd  gehalte  van 
hun  bloed  aan  haemoglobine  (den  toestand,  die  eigeidijk  zeer  ten 
onrechte  den  naam  draagt  van  anaemie)  door  middel  van  ijzer- 
verbindingen,  heeft  tot  veel  onderzoek,  doch  ook  tot  veel  meenings- 
verschil  aaideiding  gegeven.  De  moeilijkheden  die  de  beoor- 
deeling  eener  medicamenteuze  behandeling  in  den  weg  staan,  zijn 
zoo  groot,  dat  wie  niet  aan  het  ziekbed  werkzaam  is,  ze  nauwelijks 
kan  vermoeden.  Zooveel  is  zeker,  dat  nog  steeds  geen  eenstemmig- 
heid heerscht  over  de  vraag,  op  welke  wijze  het  ijzer  werkt 
bij  toestanden  van  anaemie,  noch  ook  in  welke  verbinding  dit 
medicament  het  beste  wordt  toegediend,  ja  zelfs  zijn  er  volkomen 
bevoegde  onderzoekers,  die  er  aan  twijfelen  of  het  in  ’t  geheel  wel 
werkt. 
Teti  einde  tot  de  oplossing  dezer  vraag  bij  te  dragen  heeft 
Dr.  Rop:ssingh  bij  anaemische  patiënten  ijzer  in  gi-oote  dosis  toe- 
gediend. Vóór  de  kuur  en  na  de  kuur  werd  de  ,,SauerstofF- 
zehrung”  der  roode  bloedlichaampjes  bepaald.  Men  doet  dit  gewoonlijk 
