231 
tamelijk cluii, en beslaat uit pcesvliezige vezelen. 
De middelste rok wordt slechts bij de groole ader- 
starnmeii waargenomen; hij vormt aldaar roodach- 
tin-e, zachte en uilzelbare vezelen, die meestal 
overlangs looiden, zoodat men, ten gevolge van 
deze kenmerken, niet geaarzeld heeft, dezelve 
voor spiervczelen te verklaren. Ifet microscopisch 
onderzoek heeft mij echter niet de minste overeen- 
komst lusschen deze vezelen en die der spieren, 
doen zien: zij gelijken schier in allen deele op de 
celstof-vezelcn en de ovet langschc rigling, die men 
aan dezelve met hetblootc oog waarneemt, schijnt 
slechts voor de, door die vezelen gevormde 
bundels te liestaan, terwijl de vezelen zich onre- 
gelmatig doorkruisen, wanneer men dezelve onder 
eene behoorlijke vergrooling onderzoekt. Dewijl 
deze rok veel dunner dan de middelste rok der 
slagaderen is, zijn de aderen over hel algemeen 
ook veel dunner dan deze, en blijven, wanneer zij 
onlledigd zijn, niet wijd openstaan. De binnenste 
rok der aderen is dun doorschijnend, en onder- 
scheidt zich van den binnenrok der slagaderen 
door zijne rekbaarheid, door zijn duidelijk vezel- 
achtig weefsel, en daardoor, dat hij veel inniger 
aan den builcnrok, waar de middelste verdwenen 
is, zamenhangt. 
Van binnen zijn de meeste aderen met kegelvor- 
mige kt upv iezaon voorzien , die door verdubbelingen 
of plooijen van den binnensten rok gevormd wor- 
den. Een der randen dezer klapvliezen is bol (con- 
vex), aan den wand der ailer bevestigd , en ziet 
naar de wortels der ader; de andere rand is uit- 
gehold (conoaafi , vrij en naar het hart gekeerd. 
Uit deze zamenstelling volgt, dat, wanneer de in 
de ader bevatte bloedkolorn terug treden wil, de 
klapvliezen ontplooid worden en de verdere lerug- 
keer van hel bloed verhinderd wordt. Naar gelang 
van den diameter der aderen zijn er drie zulke 
