270 
zich door de slagaderen vergezeld, terwijl de op- 
pervlakkige laag in de ledematen onder de huid en 
in de ingewanden onmiddellijk onder het sereuse 
bekleedsel loopt. De opslorpende vaten verbinden 
zich niet lot zulke aanmerkelijke stammen, als de 
aderen, zij zijn echter veel lalrijker dan dezelve. 
Zoo vindt men meer dan een dertigtal watervaten, 
alleen in de oppervlakkige laag aan het bovenste 
gedeelte der dij, en vijftien tol zestien aan het bo- 
venste gedeelte van den arm. In het weefsel der 
organen vormen de watervaten een zeer rijk net- 
werk, hetgeen eenige ontleedkundigen zelfs tot de 
ongegronde meening heeft gebragt, dat hel geheele 
ligchaam slechts uit watervaten zou gevormd zijn. 
Naar male dat de watervaten verder voortgaan, 
worden de in den beginne zeer enge netten voortdu- 
rend met wijde mazen voorzien, en de vaten zelve 
loopen alsdan meer of minder regtiijnig. 
Wanneer de watervaten der ledematen aan de 
plooijen of vouwen der groote geledingen gekomen 
zijn, of wanneer die der ingewanden , de organen, 
in welke zij ontstaan, verlaten hebben, splitsen zij 
zich plotseling op de wijze der slagaderen in zeer 
fijne takjes, die met elkander in verbinding slaan 
en zich vervolgens op nieuw bij wijze der aderen tot 
eenen of meerdere stammen vereenigen. Deze geheele 
vaatverdeeling wordt door een teeder, maar zeer 
digt of zamengedrongen tusschenliggend celweefsel, 
in welks cellen zich eene eigenaardige vloeistof be- 
vindt, lot een vast kluwen verbonden; deze li»'- 
chamen of kluwen dragen den naam van watervaat- 
klieren (glandulae lyrnphaticae, s. conglobatae). 
Men ziet, dat deze verdeeling der watervaten lot 
vorming der klieren, datgene in het klein is, wat 
de verdeeling der poortader lot vorming der lever 
in het groot is. 
Men ontwaart in het binnenste dezer watervaat- 
klieren cellen , die echter verder niets anders dan 
