271 
gedeellelijke verwijdingen der in dezelve verspreide 
en in lakken verdeelde watervaten zijn. De water- 
vaalklieren zijn gewoonlijk langwerpig rond en 
eenigzins zamengedriikt ; hare grootte levert vele 
verschillen op, dewijl men ze van de grootte eener 
erwt tot die eener groote boon of eener hazel- 
noot aantreft. De kleur der walervaal-klieren is 
over het algemeen roodachlig; die van de milt zijn 
bruin , de klieren der luchipijps-lakken zwarlachtig. 
Deze klieren worden buitenwaarts door eenen schijn- 
baar vezeligen rok omgeven , die echter niets anders 
dan een met celweefsel doorweven adernet is. 
Men vindt in de holle des bekken en in het ach- 
terste middelvlies eene eigenaardige soort van wa- 
tervaal-klieren, in welke de vaten slechts door een 
zeer los celweefsel met elkander verbonden zijn , 
in plaats van door een digi celweefsel zamenge- 
drongen te worden; zoo dat deze klieren duidelijk 
niets dan een watervaatnet of vlecht zijn , in welke 
de vaalverdeeling echter met die in de gewone klie- 
ren overeenstemt. 
De watervaten, die in de klieren treden, heelen 
in- of ioevocrende vaten (vasa inferenlia); die, welke 
uit de klieren treden, zijn de uitvoerende vaten 
(vasa efferentia). Over het algemeen zijn de laatste 
grooler en in een geringer aantal voorhanden, dan 
de eersten. 
De watervaten eindigen door ininondingen met 
de aderen. Dit eindigen geschiedt op verschillende 
plaatsen: 1. in het binnenste der watervaal klieren , 
zoodat de uitvoerende vaten der klieren deels wa- 
tervaten , deels aderen *) zijn; 2. in den hoek , die 
*) Volt men een invoerend vat met kwikzilver , dan treedt het 
metaal zonwel door uitvoerende watervaten , ala ook dikwerf door 
ad:‘ren weder naar huilen. Deze ovcr{jan« vnii liet kwikzilver in de 
aderen {jeschiedt zeker niet ten gcvolj^e der verscheuring van een 
watervat: want het metaal zon in dit geval stellig geniakkelij- 
ker in het celweefsel naar huiten dringen , en zich in hetzelve ver8|)iei- 
den, dan eene ader verscheuren en deze opvullen. Overigens ziet men 
met het blootc oog de verbinding tussclien de watervaten en de 
