291 
kelijk bij kunstbewerkingen , aan de zenuw te vol- 
brengen , kan vermijden. 
Wat de beenderen aangaat, zoo ontwaart men , 
aan het binnen-derde deel van den boven-oogkuil- 
schcn rand door de huid heen , eene duidelijk voel- 
bare indeuking of verdieping , waaraan men de 
ligging van de voorhoofds-zenuw herkent , en die 
bij gevolg den heelmeester in het opsporen dezer 
zenuw zeker den weg wijst. Het buitenste gedeelte 
van den wenkbraauwboog gaat in het juk-uit- 
steeksel over, hetwelk, dewijl het sterk vooruit 
steekt en door geene andere deelen beschermd 
wordt, vooral aan beleedigingen is blootgesteld. 
Aan eene dergelijke gesteldheid is het menigvuldig 
voorkomen van beenbreuken der neusbeenderen toe 
te schrijven, welker menigvuldigheid echter door de 
stevigheid , die de gewelfde gedaante aan de beende- 
ren geeft , verminderd wordt. Alhoewel het voorste 
gedeelte van den neus door eenen kraakbeenigen 
toestel ondersteund wordt , moet men echter niet 
uit het oog verliezen, dat de gezamenlijke lagen 
hier zeer dun zijn, en dat alzoo een gering verlies 
van zelfstandigheid de opening der neusholte ten 
gevolge kan hebben. 
OVER DE STREEK DER OOGEN. 
De oogleden worden buitenwaarts door de huid 
bekleed , welker uitzet- of uitrekbaarheid en bui- 
tengewone fijnheid de gemakkelijkheid verklaren, 
waarmede deze deelen door uitgevaat bloed opge- 
vuld worden, en waarmede de binnenwaartskeering 
der oogleden geschieden kan. — onder de huid 
liggende celweefsel , hetwelk zeer fijn, los cn 
van vet ontdaan is, geeft aanleiding lot dergelijke 
beschouwingen. — Daar de kraakbeenderen der oog- 
leden de eenige deelen zijn , die den vorm der 
oogleden bewaren , ziet men liglelijk de nadcclen 
in, die uit eene geheele of gedeeltelijke wegneming 
