326 
peesvlies naar achteren wordt gedrukt, terwijl de 
ligging der ader niet merkbaar verandert. De vena 
mediana cephalica is gewoonlijk eenigzins korter 
en grooter dan de vorige ; zij wordt door eenen 
tak der middelzenuw van den arm vergezeld, welks 
echter niet bestendig is. Deze ader rust , 
zoo als de vena mediana basilica , niet op deelen , 
die door hunnen tegenstand derzelver ligging be- 
palen. 
Wij hebben reeds bij gelegenheid der vaten 
over de ligging van eenige zenuwen gesproken. De 
spaakbeens-zenuw gaat hier tusschen de binnenste 
armspier en den langen achteroverkantelaar naar 
beneden. De ellepijps -zenuw daalt tusschen den 
binnensten opperarmbeens-knokkel en den elleboog 
naar beneden , terwijl zij slechts door de huid, 
het onder de huid liggende celweefsel, en de apo- 
neurosis, die eene scheede voor haar vormt, be- 
dekt wordt. 
Wanneer men het elleboogs-gewrichl van de voor- 
zijde afwilde openen, zou dit volgens eene dwars- 
lijn moeten geschieden , die zich omtrent een kwart 
duim onder de opperarmbeens-knokkels bevond. 
Het spitse of kroonvormige uitsteeksel der ellepijp 
steekt eenigzins boven deze lijn uit. Hetzelfde uit- 
steeksel maakt de ontwrichting van het opperarm- 
been naar voren eenigzins moeijelijk; grijpt dezelve 
plaats, dan rust het ondereinde des opperarmbeens 
op den hals des spaakbcens , terwijl hetzelve hier 
door de pees der tweehoofdige spier terug gehou- 
den wordt; dewijl in dit geval de elleboog naar 
boven gaat, vormt dezelve van achteren eene aan- 
merkelijke verhevenheid. De zijdelijke ontwrichtin- 
gen zijn slechts mogelijk, wanneer de zijdelijke 
banden gelijktijdig verscheurd zijn, in welk geval 
de opperarmbeens-knokkel naar die zijde uitsteekt , 
naar welke de ontwrichting plaats heeft. Reeds 
eene oppervlakkige beschouwing van het elleboogs- 
