331 
king allijd genoegzaam is, om hare bloedvloeijin* 
gen”te stillen. Doch alvorens van dit punt af te 
stappen, moeten wij herinneren, dat de handpaim- 
boog , en vooral de diepe, ecne uitgestrekle vaat- 
verbinding tusschen de spaakbeens- en elleboogs- 
slagader daarstellen; wanneer dus een dezer vaten 
boven de plaats, waar hetzelve geopend is gewor- 
den, onderbonden wordt, vloeit het bloed door het 
ondereinde naar buiten, indien men niet terstond 
eene tweede onderbinding onder de wond maakt. 
Men behoeft slechts de bewegingen tusschen de 
twee beenderen van den voorarm gade te slaan , 
om in te zien, dat het ondereinde der ellepijp 
zich bij de sterke achteroverkanteling naar voren , 
doch bij de sterke vooroverkanteling , naar achteren 
tracht te ontwrichten. — ■ Het vooruitsteken van het 
priemwijze uitsteeksel des spaakbeens en der elle- 
pijp, en de stevigheid der banden, die van dezelve 
naar den handwortel gaan , verklaren de moeijelijk- 
heid , waarmede hel ontstaan van de zijdelijke ont- 
wrichtingen der hand plaats grijpt, terwijl slechts 
zwakke banden de ontwrichtingen naar voren of 
naar achteren in den weg staan. Hierbij moet ech- 
ter worden opgemerkt, dat Dupuytren de moge- 
gelijkheid eener ontwrichting der hand betwijr 
felde , en aannam , dal men tot op heden breuken 
van het spaakbeen verkeerdelijk voor ontwrichtin- 
gen gehouden heeft. — De gewrichts-vereeniging -van 
de beenderen des handwortels met elkander of \ 
met de voorhands-beenderen is al te streng , dan 
dat hier ontwrichtingen zouden kunnen plaats grij- 
pen, tenzij eene builengemeene belangrijke versto- 
ring aanwezig ware. Hierin maakt echter het voor- 
liandsbcen van den duim eene uitzondering, dewijl 
hetzelve bij de al te sterke ontspanning naar ach- 
teren ontwrichten kan ; de zwakke banden, die het 
gewricht op deze plaats bekleeden , en hel aanwe- 
zen van de pezen der uitstrekkende spieren zijn 
