332 
alsdan niet toereikende, om het naar builen treden 
uit de gewrichlsholle te verhinderen. — De ontwrich- 
tingen der V ingerleden op de voorhands-beenderen 
zijn verreweg gemakkelijker naar achteren, dan 
in eenige andere rigting; de gewrichten zijn name- 
lijk ter zijde rnet sterke banden bezet, tervvnjl de 
banden van achteren zeer zwak zijn, en daar de 
hoofdjes der voorhands-beenderen naar de handpalm 
gekeerd zijn, worden de vingerleden, bij hunne 
verdere buiging door de hand zelve aangehouden , 
alvorens de ontwrichting naar voren kan plaats 
grijpen , welke voordeelige omstandigheid met de 
bewegingen naar achteren niet strijdig is. Het terug- 
voeren of herstellen der plaatsing is dikwerf zeer 
moeijelijk , dewijl de voorste band zich van de 
voorhands-beenderen heeft losgescheurd , door het 
vingerlid nagelrokken wordt, en nu tusschen de 
beide gewrichtsvlakten glijdt , wanneer men het 
been in dcszelfs natuurlijke plaatsing vvil terug- 
brengen. Somwijlen heeft men echter de ontwrich- 
ting naar voren aan het eerste lid van den duim 
waargenomen. De tweede vingerleden ontwrichten 
slechts achlerwaaiis , om ontleedkundige gronden 
en oorzaken, die met de zoo even aangevoerde 
overeenstemmen; men beweert echter, dat de derde 
vingerleden gomakkelijker naar voren ontwrichten. 
Bij het cxarliculercn , of uit het gewricht nemen 
der hand, moet men zich herinneren, daldepriem- 
wijze uitsteeksels der beenderen van den voorarm 
verre over hel bovenste gedeelte der beenderen van 
den handwortel naar beneden gaan; daar deze eene 
afgeronde verhevenheid vormen, zou men met het 
mes tusschen de eerste en tweede rij der beenderen 
van den handwortel moeten dringen, in sreval men 
van tiet eene priemwijze uitsteeksel dwars naar het 
andere zou willen snijden. Wanneer men de exar- 
liculatie aan de ellcpijps-zijde begint, loopt men 
gevaar, tusschen het driehoekige en hel haaksge- 
