337 
verlieten , dat er lusse.hen liel handvat en het ligchaara 
van dit been Ift iii eenen vergevorderden ouderdom 
bewegelijkheid kan blijven beslaan, en dat de plaats 
van vereeniging dezer twee stukken gewoontijk naar 
voren eene vooruitspringende lijn vormt , waardoor 
men verkeerdelijk hier aan het licstaan van eene 
beenbreuk zou kunnen gelooveii. Het bovenste ge- 
deelte van het been is omtrent acht lijnen dik; de 
andere deelen vijf lot zes lijnen. Het geheele borst- 
been is zacht, sponsacbtig, en kan gemakkelijk 
doorboord worden. 
De bewegelijkheid der ribben, en de veerkrach- 
tio’beid der ribben' hrcidhbceTideTen maakt bet voor- 
komen van beenbreuken aan de ribben zeldzamer, 
dan zulks anders, de geringere dikte dezer hoepel- 
vormige beenderen in aanmerking nemende, zou 
plaats grijpen. De bovenste ribben worden daaren- 
boven door de schouderbladen beschermd. Het zou 
ons te ver afleiden, indien wij al de veranderingen 
in de plaatsing der breukstukken wilden vermelden , 
dewijl dczelven, naar gelang deze of gene rib, deze 
of gene plaats eener rib gebroken is geworden, 
verschillen opleveren ; de spieren , die zich aan beide 
breukstukken hechten , geven wijders de rigting der 
plaats-verandering van de breuk-einden aan; deze 
plaats-verandering is echter nooit zeer aanmerkelijk, 
omdat de tusschenribbigc spieren deze bewegingen 
beperken. Over ’t algemeen kan men aanmerken, dal, 
wanneer hel uitwendige geweld onmiddellijk op de 
plaats der breuk gewerkt heeft, de breuk-einden 
vooral in de borstholte uitstéken, terwijl dezelve 
gewoonlijk naar builen uitpuilen, wanneer hel ge- 
weld op een van de plaats der breuk verwijderd 
gedeelte is aangebragt geworden; in het laatste ge- 
val zijn er altijd onderscheidene ribben gelijktijdig 
gebroken. De tusschenruimten der ribben zijn van 
voren grooter dan van achteren ; de bovenste bree- 
fler dan de onderste; de derde ribben-tusschenruimle 
11. I). 
22 
