345 
moeten de buigz.anie wanden dez,er iiolte vooral in 
den verslapten toestand gebragt worden; daarom 
laat men tle zieke op den rug liggen, terwijl door 
ondergeschovene kussens het hoofd en de borst 
eenio-zins hoog komen te liggen, en doet rnen hel bek- 
ken voorwaarts en opwaarts hellen, door de dijen 
op het hekken , en de beenen op de dijen sterk te 
buigen. In deze plaatsing nu zijn, wanneer de zieke 
geene inspanningen maakt , de buikspieren zoo 
verslapt, als mogelijk is, dewijl door de gemelde 
li<^o-ing hare onderste aanhechtings-punten tot de 
bovenste naderen. Wanneer men daarentegen de 
lever of de milt (in gevallen, waar zij niet aan- 
merkelijk vergroot zijn) onderzoeken wil, moet 
men den zieke dikwerf in eene zittende houding 
brengen en hem diep laten inademen : de ingewan- 
den dalen deels door hunne eigene zwaarte , deels 
ten gevolge van de bewegingen des middelrifs naar 
beneden. 
OVER DE LIES-STREEK. 
Daar dit onderste'gedeelte van den voorsten buik- 
wand, wegens het zich aldaar bevindend lies-kanaal, 
van liet grootste belang is, verdient hetzelve eene 
afzonderlijke beschrijving. 
De huid is hier fijn en uitrekbaar. — Hel onder de 
huid liggende celweefsel splitst zich in verschei- 
dene platen, waaronder de oppervlakkige, naar 
gelang van omstandigheden, meer of minder vet 
bevatten. De diepe plaat vormt de oppervlakkige 
spier-scheede (fascia superficialis), een stevig, veer- 
krachtig, gedachtig vlies, )ietwelk met uiUonde- 
ring van den dijboog , waarmede het tamelijk sterk 
vereenigd is, slechts zwak met de onderliggende 
deden is verbonden. 
De dijboog of de liesband (arcus cruralis) , die 
verder niets dan de onderrand van de peesachtige 
uitbreiding der buitenste schuinsche buikspier is , 
