354 
al te diep naar boven wilde bewerkstelligen. 
OVER DE TIITWENDIGE TEEEDEELEH BIJ DEN MAS. 
De op den venusheuvel tamelijk dikke huid wordt, 
op de roede overgaande, zeer dun, uilrekbaar en 
bewegelijk. Aan het einde der roede slaat zij zich, 
de geaardheid der slijmvliezen aannemende , op zich 
zelve om , en bekleedt de binnenste oppervlakte 
der voorhuid. De huid van den balzak is insgelijks 
dun, uitrekbaar, met vee! smeerklieren voorzien, 
en met talrijke dwarse plooijen of rimpels over- 
dekt , in welker grond zich ecne huidsmeer-aardige 
zelfstandigheid ophoopt , welke bij hen , die de 
noodige zindelijkheids-maatregelen niet in acht ne- 
men, ligtelijk scherp wordt. — Het onder de huid 
liggende celweefsel van den venusheuvel bestaat 
uit plaatjes en uit vezelen; het is veerkrachtig, met 
veel vet doormengd en zoowel met de huid als 
met de diepere deelen zamenhangende. Aan de 
roede en aan den balzak is hetzelve plaatachtig, 
zij-aardig, lenig, zeer uitrekbaar, en geheel en 
al van vet ontdaan. Aan den balzak wordt het 
onder de huid liggende celweefsel de celachtige 
rok van den bal (tunica dartos) genoemd. 
Het zou overbodig zijn, hier op de beschrijving 
van de sponsachtige ligchamen der roede, der pis- 
buis, der ballen en derzelver binnenste omkleedsels 
terug te komen; men zie hierover datgene , wat wij 
in het elfde hoofdstuk van de derde afdeeling over 
deze deelen hebben gezegd. Wij moeten hier slechts 
van eenige bijzonderheden der slagaderen gewag 
maken: de riig-slagaderen der roede trekken zich, 
doorsneden zijnde, sterk terug, hetgeen hij de diejje 
slagaderen het geval niet is, dewijl dezelve niet 
zoo als de eerste in een medegevend en los cel- 
weefsel gehuld zijn. De slagaderen, die zich in 
den balzak verspreiden, liggen insgelijks in het 
onder de huid liggende celweefsel, zoo dat dezelve. 
