303 
nog minder loopt men gevaar, om de pisblaas te 
openen. 
OVER DE WERVEL- EN IIEILIGBEENS-STREEK. 
De huid is over het algemeen hier zeer dik, en 
zoo veel te meer, naar mate men haar verder naar 
beneden onderzoekt, zoodat men in de lende- 
streek de dikste huid des ganschen ligchaams aan- 
treft ; naar het staarthecn wordt zij weder dunner. 
Zij is zamengepakt, vezelig, weinig uitrekbaar, 
sterker bij de valsche dwarse en doornvormige 
uitsteeksels des heiligheens en aan de doornvormige 
uitsteeksels der wervelen, dan naar de heide zijden 
aangehecht. De afwezigheid der zachte deelen tus- 
schen het heiligbeen en de huid verklaart de ge- 
makkelijkheid, waarmede deze bij eene lang voort- 
gezette ligging op den rug ontstoken wordt. — Het 
onder de huid liggende celweefsel is insgelijks 
zeer zamengepakt , uit plaatjes en vezelen zamen- 
gesteld, en bevat vetblaasjes, met uitzondering van 
de heiligbeens-streek, alwaar zeer weinig vet wordt 
aangetroffen. Deze laag hangt stevig met de huid 
zamen ; hare verbinding met de dieper liggende 
deelen is losser, de nekband, de doornvormige 
uitsteeksels der wervelen en het grootste gedeelte 
des heiligheens uitgezonderd, op welke plaatsen zij 
zeer sterk is aangehecbt- He aanzamelingen van 
vloeistoffen, die zich in of onder het onder de huid 
liggende celweefsel vormen, kunnen alzoo niet van 
de eene naar de andere zijde overgaan; zij spreiden 
zich echter gemakkelijk in de lengte uit , in plaats 
van naar buiten te treden. 
De aponeurosis , die niet overal even dik en 
geen gelijkvezelig aanzien heeft , vormt aan de bo- 
venhelft der wervelkolom scheeden om de breede 
sineren, welker beide oppervlakten zij bekleedt, en 
*et zich eensdeels met de halsspier-scheede , ander- 
<leels met de pees-uilbreiding der breede rugspier 
