365 
De vaten en ‘zenuwen zijn over het algemeen 
klein en hebben geen bijzonder practisch belang. 
Bij het onderzoek van het beensielseliu de streek , 
die ons thans bezig houdt, is het belangrijk, niet 
te vergeten, dat het bovenste gedeelte der wervel- 
kolom in den natuurlijken toestand eene flaauwe 
zijdelijke afwijking daarstelt, welker uitholling naar 
de linkerzijde gekeerd is. — - De menigvuldigheid 
der gewrichtsvlakten, het groot aantal en de sterkte 
der banden, die dezelve bevestigen en de bewegingen 
der ruggegraat beperken, verklaren de moeijelijkheid, 
waarmede de ontwrichtingen van deze deelen plaats 
grijpen. Overigens zijn deze ontwrichtingen naauwe- 
lijks ergens anders dan in de halsslreek, vooral in 
de gewrichlsvereenigiug tusschen het hoofd met de 
beide halsverwelen, mogeüjk. Het aanwezen van het 
verlengde merg verklaart den oogenblikkelij ken dood, 
die het gewone gevolg dezer laatste ontwrichtingen 
is. Niettegenstaande de bewegelijkheid van het len- 
de-gedeelte der wervelkolom, zijn de ontwrichtin- 
gen aldaar toch nog onmogelijk, zoowel wegens 
de menigvuldigheid en de rigting der gewrichts- 
vlakten, als ook wegens de sterkte der banden. — 
Wat de beenbreuken betreft , deze zijn insgelijks 
zeldzaam ; het vooruitstekende doornvormige uit- 
steeksel van den zevenden halswervel en den boven- 
sten rugwervel zijn er nog het eerst aan blootge- 
steld. De andere deelen van de ruggegraat worden 
door de spieren, die dezelve omgeven en kus- 
senvormig omhullen , of door de schouderbladen , 
die hen beschutten, of door het benedenwaarts 
voortdurend sterker wordend maaksel der werve- 
len, legen de breuken in de meeste gevallen ver- 
zekerd, ten zij dat het uitwendig geweld zeer hevig 
mogt zijn. De drukking, die het ruggemerg alsdan 
ondergaat , verklaart overigens het gevaar dezer 
breuken , hetwelk echter naar gelang der hoogte , 
op welke zij plaats grijpen , verschillend is. Het is 
