dus geen wonder, dat bij breuken van het lende- 
gedeelte der wervelkolom of van hel heiligbeen de 
toevallen minder belangrijk zijn: het ruggemerg 
eindigt namelijk aan den tweeden lendewervel , en 
de zenuwen van den paardestaart , die van deze 
plaats afgaan, verspreiden zich in deelen, die lot 
onderhouding des levens niet zoo onontbeerlijk noo* 
dig zijn, dan onderscheidene meer naar boven lig- 
gende deelen. — Eindelijk moet worden aangemerkt, 
dat het volgens deszelfs geheele lengte door been- 
deren beschermde ruggemerg tusschen het achter- 
hoofdsbeen en den atlas slechts door zachte deelen 
is bedekt, 
VIJFDE HOOFDSTUK, 
OVER DE ONDERSTE tEDEMATEN. 
Ov&r de Bil en de Dij, 
Daar wij reeds over de onderste opening van 
het dij -kanaal bij gelegenheid der heupbeens-groef 
gesproken hebben , zullen wij er hier niet weder 
op terug komen. 
De huid is aan het bovenste gedeelte der bil zeer 
dik , eenigzins minder aan het buitenste of voorste 
gedeelte der dij , en wordt nog dunner en zeer fijn 
aan de achter- en vooral aan de binnenzijde van 
dit lid. Zij is aan de bil en aan het achterste ge- 
deelte der dij veel uitrekbaarder dan op eenige 
andere plaats. Over ’t algemeen is de huid tamelijk 
bewegelijk , met uitzondering van de buiten-ach- 
terzijde der dij. 
Het onder de huid liggende celiveefsel is van 
achteren dikker, meer lenig, meer plaatvormig 
dun aan de voor- en aan de buitenzijde; op de 
laatste plaats is hetzelve tamelijk vast met de pees- 
