375 
vele menschen naar de binnenzijde vormt , in aan- 
merking neemt, verklaart men zich gemakkelijk 
het menigvuldiger voorkomen der ontwrichting van 
de knieschijf buitenwaarts , in vergelijking met die, 
welke binnenwaarts plaats heeft. Uit de gemelde bui- 
ging van de knie vloeit namelijk voort, de band 
der knieschijf gelijktijdig schuin naar beneden en 
naar buiten gekeerd zijnde, dat de ontwricliting 
van het been buitenwaarts in eenige gevallen reeds 
alleen door de bevige zamentrekking der uitstrek- 
kendc spieren van het been bewerkstelligd kan 
worden. Wat de dwarse breuk der knieschijf aan- 
gaat , zoo verklaart de aanhechting der uitstrekkende 
spieren aan het boven-einde des beens volkomen het 
sterk van elkander wijken der breukstukken , bet- 
o-eenmen gewoonlijk waarneemt, alsmede de moelje- 
lijkheid , om dezelve in eene volmaakte aanraking 
te houden, — De aanmerkelijke dikte van het onder- 
einde Aesdijbeeiis is oorzaak, dat beenbreuken aldaar 
zeer zeldzaam zijn; grijpt zulk eene breuk plaats, 
dan wordt het onderste breuksluk door de kuit- 
spier naar achteren omgebogen. Ten gevolge van 
de o'roote uitgestrektheid der gewrichlsvlakten en 
de sterkte der banden , die dezelve bevestigen , zijn 
de ontwrichtingen van het kniegewricht zeer zeld- 
zaam , en , ingeval zij voorkomen, met zeer aanmer- 
kelijke verscheuringen verbonden; wanneer de knie 
te voren gebogen is geweest , kan de dij echter 
zonder zeer groote verwoesting der banden naar 
voren ontwrichten. 
OVER HET BEEN. 
Aan de voorzijde van bet been heeft de huid een 
zamengepakt weefsel; zij is hier weinig rekbaar, 
boofdzakelijk langs de binnenste oppervlakte des 
scheenbeens; op de laatste, plaats is zij ook zeer 
weinig bewegelijk ; doch zij is zulks meer aan de 
overige gedeelten. Achterwaarts is de huid lenig 
