en achter den buiten-enklaauw ; deze scheedcn zijn 
buitenwaarts zeer zamengepakt , doch zijn door 
strooken van celweefsel met de synoviaal-vliezen der 
gewrichten in verbinding, hetgeen de etter-aanza- 
melingen in deze scheeden altijd gevaarlijk maakt. 
Aan den voetriig is het peesvlies dun; het maakt 
aldaar verdubbelingen, welke de korte gemeen- 
schappelijke uilstrekkende spier der teenen en later 
de pees der lange uitstrekkende spier tusschen der- 
zelver platen bevatten. Aan de voetzool vindt men 
aan de binnenste spierverhevenheid eene dunne , 
aan de buitenste verhevenheid eene eenigzins ster- 
kere , en in het midden eene buitengewoon sterke 
spierscheede, diegemeenlijkde voet%ool-scheede (apo- 
neurosis plantaris) genoemd wordt. Dit middelste ge- 
deelte geeft aan elk zijner zijranden in de diepte 
eenen tusschenwand af, die zich aan de beenderen des 
voetwortels hecht, zoodat de spieren der voetzool in 
drie, deels beenachtige, deels vezelige kanalen be- 
sloten zijn; een maaksel, waarvan de kennis in 
gevallen van etter-opboopingen belangrijk is. Aan 
deze spierscheeden ontwaart men kleine openingen , 
die met celweefsel opgevuld zijn; wanneer dit 
weefsel in ontsteking geraakt , dringt het zamen- 
gesnoerd in deze openingen en veroorzaakt de on- 
lijdelijkste pijnen. 
De slijmscheeden , die de pe’^en van onder- 
scheidene spieren van den voet omgeven, verklaren 
de gemakkelijkheid, waarmede de etter-ophoopin- 
gen zich tot in het been uitstrekken. 
Twee tol drie lijnen achter den binnen-enklaauw 
bevindt zich de achterste scheenbeens-slagader 
aan de binnenzijde der pees van de lange buig- 
spier des grooten teens en voor de scheenbeens- 
zenuw, — Onder de ‘z.ool-slagadcren is de binnen- 
ste te klein, en de buitenste ligt te diep, om lot 
kunstbewerkingen aanleiding te geven. Men moet 
zich echter herinneren, dat, de buitenste zool-slag- 
