382 
steekt het kootbeen onderden binnen-enklanuw uit, 
en de voetzool is naar buiten gekeerd. Bij de ont- 
wrichting naar buiten grijpt de tegenovergestelde 
ligging van den voet plaats. — De talrijke banden , 
die de beenderen van den voetwortel met elkander 
bevestigen, veroorloven niet gemakkelijk hunne 
ontwrichtingen; aan de voorvoets-beenderen zijn 
echter, alhoewel zeldzaam, ontwrichtingen waar- 
genomen geworden. Eindelijk zijn de teenen noo- 
aan ontwrichtingen blootgesteld, waarbij de teenen 
gemeenlijk naar den voetrug opgetrokken zijn. 
Eindelijk moeten wij de rigting der gewrichls- 
oppervlakten nog vermelden , welker kennis bij het 
wegnemen van sommige voetbeenderen van belang 
is. De gewrichts-vereeniging tusschen het koot- en 
.schuitvormig been vormt eene naar voren gewelfde 
vlakte, die bijna dwarsloopende , doch eenigzins 
schuin naar beneden en achterwaarts gekeerd is; 
terwijl de verbinding tusschen hiel- en teerlingbeen 
eene effene vlakte voorstelt, die loodregt in eenc 
dwarse rigting staat , of van boven naar beneden 
en zeer weinig van achteren naar voren loopt. Om 
dit gewricht te vinden, kan men zich door den , aan 
het onderste en binnenste gedeelte des schuitvor- 
migen beens gevonden wordenden, knokkel laten 
leiden, die omtrent eenen duim breed voor den 
binnen-enklaaiiw gelegen is. De dwars loopende 
verhevenheid , die het hoofd des kootbeens aan de 
voetplooi vormt, dient evenzeer, om den heelkun- 
dige in zijne kunstbewerkingen den weg te wijzen. 
Het gewricht tusschen hiel- en teerlingbeen bevindt 
zich bijna eenen duim breed achter het achtereinde 
van het vijfde voorvoets-been. Nog moet herinnerd 
worden , dat men de beide rijen beenderen eerst 
dan van elkander verwijderen kan, wanneer de 
banden van de ruwe groef, die zich aan de bui- 
tenzijde van het kootbeen bevinden , doorsneden 
zijn geworden. — Met betrekking tot de exarticulatie 
