3S8 
tegen den wand van het blaasje aanvoegt en naauw- 
keurig deszelfs gedaante aanneemt , ontwaart men 
ook aan donzelveii verhevenheden en verdiepingen , 
waai’door hij , uitgepeld zijnde, nagenoeg het voor- 
komen eener moerbezie heeft. Deze prop is tame- 
lijk vast; hij beslaat uil een teeder celachtig weef- 
sel , in welks tusschenruimten eene roodachtige 
vloeistof is bevat. Zoo vond ik de deelen omtrent 
tien dagen na den bijslaap. Later trekt het blaasje 
zich voortdurend meer en meer zamen , de prop 
wordt kleiner, harder, hangt inniger met de wan- 
den van het blaasje zamen , en er ontwikkelen 
zich valen in denzeiven , die met de vaten van het 
eijernest in verbinding zijn. De aanvankelijk rood- 
achtige kleur van den pro]) gaat in de gcelachtige 
over, vandaar de naam van ^eel ligchaarti {cov\\w 
luleum) , waarmede men hetzelve bestempelt. De gele 
kleur is na de verlossing nog te ontwaren ; later 
gaal zij in de bruinachtige en in de zwarte over , 
zoodat men ten laatste op de plaats des gelen lig- 
chaams nog slechts aan de buitenste oppervlakte van 
het eijernesl eene likteekenaardig zamengelrokkene 
plaats, en, wanneer men dezelve insnijdt, eenc 
kleine zwarlachtige vlek waarneemt. 
2. Over de onlwikkeling van het ei in 't 
algemeen. 
(Plaat X, fig. 6-13.) 
Hel uit hel eijernesl nedergedaalde eilje bestaat 
zelf iiit twee in elkander geplaatste blaasjes. Het 
buitenste is het vaatvlies (chorionl; het binnenste, 
veel kleinere, hetwelk in de vloeistof, bevat in het 
chorion, drijft, heet het /Ifewje/fes (membrana ger- 
minativa s. prolifera ; blastoderma). Dit laatste 
blaasje is hel werkelijk levende gedeelte van het 
ei, uit welks ontwikkeling het embryo en de 
vliezen , met welke hetzelve in onmiddellijke ver- 
binding staat , gevormd worden. 
