393 
Reeds zeer vroeg is de buitenste opjjervlakte 
van het chorion met vlokken overdekt, die van 
binnen een sponsachtig celweefsel bevatten. Door 
middel dez jr vlokken , die omtrent de derde week 
reeds genoegzaam ontwikkeld zijn , om door het 
afvallend vlies heen te gaan , hecht of wortelt het 
te voren losse ei zich aan de eene of andere plaats 
der baarmoeder vast. Omtrent de zesde week ver- 
lengen de vlokken zich op de plaats , die niet door 
het omgeslagen afvailend vlies bekleed wordt en 
aan welke de nageboorte of moederkoek ontstaat , 
terwijl de andere vlokken zich langzamerhand slui- 
ten. Deze verlenging der vlokken op de gemelde 
plaats spant met de ontwikkeling der navelvaten 
zamen , welker laatste takmakingen omtrent de 
achtste maand in deze vlokken dringen, maar al- 
daar altijd door de buitenste plaat van het vaatvlies, 
die als ’t ware eene soort van scheeden om dezelven 
vormt, bekleed blijven. Deze vdokken, waaruit de 
moederkoek gevormd wordt, worden voortdurend tal- 
rijker en verspreiden zich laksgewijze door elkander; 
doch die , welke het overige gedeelte van het vaat- 
vlies bedekken en wier sponsachtig weefsel verdwe- 
nen is, houden op te groeijen, maar verdwijnen 
niet , want men vindt ze altijd nog in voldragene 
eijeren in den vorm van draden , waardoor de 
verbinding lusschen het chorion en het omgeslagen 
vlies bewerkstelligd wordt. Daar de oppervlakte 
echter, waaraan zij bevestigd zijn, door de uit- 
zetting van de vliezen van het ei aanmerkelijk 
grooter is geworden, terwijl hun aantal niet is toe- 
genomen , staan deze draden zoo veel te wijder 
van elkander af, naar mate het ei grooter is. 
Het chorion schijnt geene eigene vaten te bezitten ; 
de navelvatcn , in plaats van zich in deszelfs zelf- 
standigheid te verspreiden, loopen slechts eenigen 
tijd lang tusschen deszelfs platen , om eindelijk naar 
l^uiten te komen. Eenige ontleedkundigen nemen 
