van hel middenstuk des beens onmiddellijk op de 
aangroeisels overging , dan wel of hetzelve lus- 
schen beiden doorging. Mijne eigene nasporingen 
hebben mij geleerd, dat de eerste dezer meeningen 
de meest juiste is: noch het geheele beenvlies , noch 
eene binnenste van het i)eenvlies afgaande plaat, 
treedt lusschen het ligchaam des beens en het aan- 
groeisel heen. De laatste meening vindt welligt 
hare verklaring in de daadzaak, dat het beenvlies 
sterker met het kraakbeen van hel aangroeisel , dan 
dit met het been zelf zamcnhangl ; wanneer men 
derhalve een’ lap van het beenvlies heeft los ge- 
maakt en denzelven eenigzins sterk naar het aan- 
groeisel heen trekt , kan het laatste met het been- 
vlies van het been worden afgerukt. Men ziet 
echter , dat deze poging niets tegen ons gevoelen 
bewijst. 
De groei der beenderen in de lengte geschiedt 
aan de einden, terwijl het ligchaam des beens zelf 
zich niet in de lengte uitzet. Om zich van de waar- 
heid dezer stelling te overtuigen , behoeft men 
slechts op twee verschillende plaatsen van helmid- 
deislv: gedeelte van een lang been gaatjes te bo- 
ren ; wordt het dier eenigen lijd daarna gedood, 
dan vindt men de beide openingen nog op den- 
zelfden afstand van elkander , terwijl het been 
zelf sedert langer geworden is. Hel voederen met 
meekrap geeft hetzelfde bewijs : daar deze wortel 
namelijk , onder het voeder gemengd , de beende- 
ren roodverwt, behoeft men dit mengsel slechts 
eenigen tijdlang aan een jong dier voor te zetten; 
alsdan ontwaart men , dat de lange beenderen vooral 
aan hunne einden rood gekleurd zijn ; bij gevolg 
is de nieuwe beenzelfstandigheid bij voorkeur en 
uitsluitend hier afgescheiden geworden , en niet 
aan het middelste gedeelte van het ligchaam des 
beens. De groei der beenderen in de dikte ge- 
schiedt door het aanzelten van nieuwe lagen aan 
