410 
de buitenzijde der vroegere, terwijl de binnenste 
lagen des beens langzamerhand opgeslorpt worden, 
waardoor de vorming der mergholle bewerkstelligd 
wordt. Hiervan overtuigt men zich , wanneer men 
een been doorzaagt, hetwelk van een jong, en 
eenigen tijd met meekrap gevoederd dier geno- 
men is; men zal alsdan vinden, dat het been bui- 
tenwaarts rood , doch binnenwaarts volkomen wit 
is, ten zij dat hel voederen met de meekrap zeer 
langen lijd voortgezet was geworden , in welk ge- 
val het gansche been rood gekleurd is. Men ver- 
schaft zich beenderen, welke bij afwisseling uit 
roode en witte lagen gevormd zijn, wanneer men 
voor een dier op bepaalde tusschentijden meekrap 
onder het voeder mengt. 
Dewijl de breede platte schedelbeenderen op 
de nog niet verbeende plaatsen zeer dun en vliezig 
zijn , en dewijl deze verbeening straalvormig van 
het midden des beens naar deszelfs omlrek voort- 
gaat, vindt men bij het voldragen foetus, in het- 
welk de verandering in beenzelfstandigheii nog 
niet ten einde is gebragt , op die plaatsen, waar 
onderscheidene beenderen te zamen komen , vlies- 
achtige tusschenruimten, die fontanellen (fonticuli) 
genoemd worden. De grootste dezer gapingen , 
of de voorste fontanel , heeft eene vierkante ge- 
daante; zij bevindt zich op de vereenigings-plaats 
der beide wandbeenderen met de twee zijstuk- 
ken , waaruit alsdan het voorhoofdsbeen bestaat. 
De achterste fontanel is driehoekig ; zij ligt tus- 
schen den bovenhoek van het achterhoofds-been en 
de daaraan beantwoordende deelen der beide wand- 
beenderen. Daarenboven vindt men aan beide zij- 
den van het hoofd eene kleinere, onregelmatige 
fontanel , tusschen het voorhoofds-been, het wandr 
been , het schubachtig gedeelte des slaapbeens en 
den grooten vleugel des wiggebeens ; en eene 
andere tusschen het wandbeen, het mamwijze ee- 
