l;)i 
kalk is uitgGtiokken , deielven \ervo%flns te dioo^jen en ze of in 
terpentijn te ])ewaren of te vernissen. Op deze wijze worden tJ« 
becTïderen geheel doorschijnend , en men ontwaart zeer goed de 
vaatnelten , die zich in hun binnenste verdeden ; maar het been 
krimpt gelijktijdig zanien , zuo dat de plaatsing der vaten eenigzins 
verandert, en vooral hun aantal in vergelijking met de grootte de.>' 
beens, waarin zij zich verdeden, schijnbaar zeer veel vermeerderd 
wordt. Om dit nadeel te ontgaan , ga ik op de volgende wijze te 
werk : het niet beenvlies overtrokken been wordt in de vereischte’ 
rigting doorgezaagd, en twee lot drie dagen in dikvvyls ververscht 
water uitgewassullen ; vervolgens legt men liet in water , waarbij 
slechts eenc zeer geringe hoeveelheid (omtrent het dertigste gedeelte) 
zoutzuur is gevoegd. Jie ontwikkeling van koolzuur is alsdan slechts 
zeer zwak, en somwijlen eerst eeiiige minuten na het indompden 
van het heen merkhaar Gedurende dat het been in met zuur bedeeld 
water ligt, moet de sponsadilige zelfstandigheid dikwijls zachtjes 
gedrukt worden , om het in hare cellen bevatte merg naar buiten te 
drijven. Men wascht van tijd lot tijd de meighollc met een’ dier 
zachte kwasten of penseden, die lot fijnschilderen gebruikt worden, 
om liet daarin bevatte merg volkomen te verwijderen ; op deze wijze 
ziet men ten laatste het niergvlies, met de in hetzelve verspreide 
vaatnetlen, ip het water drijven. Zoodra eene dunne laag phosphoïziueu 
kalk op de doorsnijdings-vlaklc is opgdost geworden , ziet men tal- 
rijke vaten van het beenvlies afgaan , om zich in het binnenste der 
becnzclfslamligiieid te vcideden. Het heen blijft in dit met zuur 
voorziene water liggen , tol dat de sponsachtige einden eenigzins 
ond u' den druk der vingers Jieginnen te wijken of mede te geven, 
lielwelk gewoonlijk na verloop van een of twee dagen plaats grijpt. 
Denkt men, dat liet been lang genoeg aan den invloed van het zuur 
is blootgesteld geweest , dan legt men het gedurende eenen dag in 
dikwijls ververscht water, droogt het vervolgens langzaam en bestrijkt 
het met vernis. Dus doende wordt de oppervlakkige laag phosphorzui eu 
kalk ullgeli ukken , terwijl dc diepere lagen in het boen blijven; 
bet been kan daarom gedurende het droogen niet zanien krimpen en 
het behoudt deszelfs natuurlijke kleur. IHogten de vaten der beenderen 
met eeuH lym-massa zijn opgespoten geworden, dan moet natuui lijker- 
wijze hij de straks gemelde manier wijngeest, in plaats van water, 
genomen worden. 
OVER DE KRAAKBEEi\DEREX* 
Om de met de beenderen zeer slevig zamenhangende kraakbeen - 
deren van dezelven af te scheiden, geeft Cloquet de volgende wyze 
op : men zaagt eene gewrichts-vlakte naauvvkciirig aan derzelver 
verblndingi plaats met het been los; het ho^fd des dijbeens, h. v. » 
