552 
ile sotmviilcB plaats grijpende tcrugvloed van bet metaal verliinderd 
worilt 
Gedurende het opspniteii moet men dikwijls de hoogte der kwik- 
kolom onderzoeken , om te zien, of zy daalt , ten welken einde men 
de plaats met eenen draad kan aanwijzen; of men beziet met op- 
merkzaamheid de oppervlakte des kwikzilvers , die , wanneer do kolom 
daalt, hol (concaaf) wordt. Het is het best, wanneer de kolom 
langzaam en gelijkmatig daalt. Indien de kolom , nadat zij langzaam 
gedaald is, plotseling snel nederzakt , dan is waarschijnlijk hier of 
daar een watervat gehersten ; in dit geval moet het opgespoten deel 
zorgvuldig langs de watervaten gepraepareerd worden , terwijl men 
echter altijd een weinig celweefsel op de vaten laat liggen. Is men 
op de plaats der verscheuring gekomen , dan ontledigt men zorgvul- 
dig het naar buiten getreden metaal, en beweegt nu het kwikzilver 
een weinig met den steel der scalpel in de watervaten voorwaarts, 
om naauwkeurig te zien , welk het verscheurde vat is ; nadat het 
watervat boven en beneden de berst onderhonden is geworden , kan 
men de opspuiting weder op nieuw beginnen, ingeval het verscheur- 
de vat niet juist datgene is , waardoor men opspuit, en geenen zijtak 
beneden de verscheuring afgeeft , in welk geval men natuurlijkerwijze 
de buis in een nieuw vat inbrengen moet, 
■Wanneer in den loop der opspuiting de kwikkoloin langzamer- 
hand te zwak is geworden , giet men er op nieuw kwikzilver bij , 
vooraf de kraan sluitende , uit vrees , dat er een vat door de schud- 
ding bersten zou. Ontmoet het metaal bij het voorwaarts dringen 
te veel weerstand in de vaten , dan kan dezelve somtijds overwon- 
nen worden , door het kwikzilver met het heft der scalpel voorwaarts 
te bewegen, hetgeen echter zeer voorzigtig geschieden moet; want 
stuwt men het metaal te sterk voort , dan scheurt gemakkebjk een 
vat of klier in. 
Daar de watervaten menigvuldig met elkander anaslomoseren en 
zich wederom verdeelcn , behoeft men , om de onderste extremiteit 
behoorlijk pp te spuiten, gemeenlijk slechts een vat aan den groolen 
teen, een tweede aan den kleinen en een derde achter den binnen- 
enklaaiiw op te vullen ; drie of vier vaten , die men aan de hand 
opspuit, zyn insgelijks toereikende, om de watervaten van den arm 
op te vullen. Doch als men de opspuiting eerst aan de dij of aan 
den opperarm begint, dan moeten er zoo veel vaten, als mogelijk 
is , elk in het bijzonder aangevuld worden , omdat aan het bovenste 
gedeelte der ledematen de anastomoses minder menigvuldig voorkomen. 
Om de diepe watervaten der ledematen op te spuiten , zoekt men 
den bundel diepe bloedvaten op , waarmede deze watervaten voort- 
loopen ; doorgaans zijn deze vaten tamelijk ruim , zoodat hunne op- 
spuiting weinig moeijelijkheden oplevert. 
In de groote opspuitingen , bij welke men den gehcelen loop des 
