34 
tuigen des ligchaams, door welke eigenschappen zij 
in staat gesteld worden , om tot steun en grondslag van 
de andere meer weeke deelen te dienen. In den ver- 
schen en niet bereiden toestand is Imnne kleur rood- 
achlig-wit; gedroogd, bereid en gebleekt, zijn zij 
geheel wit. 
De gedaante der beenderen biedt vele verschei- 
denheden aan, waarmede de eigenlijke of bijzondere 
beenderkunde (osteologia specialis) zich bezig houdt ; 
hier hebben wij dezelve sleclits in het algemeen te be- 
schouwen. Men verdeelt de beenderen in lan^e, korte, 
platte enveeldaantige ; bij de eersten, die men ook 
pijpbeenderen noemt , onderscheidt men de uiteinden 
(apophyses), en het middelste gedeelte of ügnhaani 
(diaphysis); bij de overige beenderen vindt men o/>- 
pervlakten, randen , hoeken, en een ligeJtaam, dat 
het dikste, of meest om vang hebbend, gedeelte van het 
been is. 
Elke eenigzins in het oogloopende verhevenheid van 
een been noemt men uitsteeksel (apophysis, proces- 
sus). Naar gelang van hunne bijzondere gedaante 
verkrijgen deze uitsteeksels verschillende namen; is 
zulk een uitsteeksel breed, ruw, dan geeft men hel 
den naain van kriobhel (tuberositas) ; wanneer het een 
kleine knobbel is , dien van tuberculum ; is het uit- 
steekselspitsofpuntig, dan noemt menheteeue graat 
cti doorn (spina) : een priem ( Stylus) is een zeer lang 
en dun uitsteeksel. Een sterk opgeworpene' en verhe- 
vene rand van een been «draagt den naam van kam 
(crista, spina continua); kleinere verlievenheden, die 
langs eene beenoppervlak te loojjen, krijgen den naam 
van lijn | liiiea), ruwe lijn ( linea aspern. 1 
Uitsteeksels der beenderen, die met kraakbeen be- 
dekt zijn, dragen de volgende namen: een hoofd , 
hoofdje caput, capitulum is kogelvormig ; een ge/e- 
dmg.s knobbel condylus) is slechts in ééne rigting of 
aan ééne zijde afgerond, in andere rigtingen meer plat; 
doorqcne katrol (trochlea) verstaat men eene gele- 
