^iiigsoppervlakte, die in de eeiie rigling bol, in de 
tegenovergestelde rigting hol of uitgchold is , en twee 
geledingsvlaklen daarstelt , vaneen gescheiden door 
eene groef ofverdiepingiuhetmidden, en overdekt met 
^i'aakheen. 
De holligheden der beenderen zijn de volgende; elke 
tiiepe en onregelmatige uitholling heet men een’ kuil 
(fovea, fossa); eene indrukhing (impressio) is eene 
•Oppervlakkige holligheitl; eene lange smalle verdieping 
of holte in de oppervlakte van een been noemt men 
^00/, ^/e/iry^sulens, semi-canalis); eene?f^'^y-of^■n.9w^y- 
f^<«^(incisura)isbrecder, en bevindt zich in den rand 
O’an een heen ; eene zeer smalle en eenigzins lange van- 
eenwiiking der bccnzelfstandigheid in hare gehee- 
le dikte, noemt men eene spleet ^ scheur (lissura); een 
k!al (foramen) is eene meer ronde vaneenwijking; een 
huis (eanalis, meatus) is een diep in de bccn- 
^elfstaudigheid voortloopend gal; meer of minder 
grooie, in de zelfstandigheid der beenderen zich be- 
O'iiidende opcningen, die gemeenlijk met eene kleine of 
®Ogc opening voorzien zijn, heet men holen, celleri, 
^ooezewis ;^anlrum, sinus, cella , cellula). 
Aan eene, met kraakbeen overdekte holte van een 
t’Oen geeft men, wanneer zij diep is, den naam van 
diepe geledingsvlahte (acetabulurn, cavilas 
^otyloidea) , is zij meer oppervlakkig, dien van deuk , 
geledingsholte[^e,?Ly\\.'A% glenoidea). 
Men onderscheidt inde beenderen twee %elfslan- 
'^^heden, eene uitwendige, harde, de vaste oïhust- 
zelfsfatidiglteid subslanlia , compacta , cor- 
, ^ , en eene inwendige , die wegens hare gedaante, 
di sponsaehtige , nelvormige ^elfstan- 
(substantia cellulosa, reticularis , spongiosa), 
*0 de platte beenderen tafelsebeidsel (diploe) 
«Ie M'ordl. Hier moet echter worden aange- 
di , ’ ‘lit onderscheid tusschcn de twee zelfstan- 
b ®l«chts scliijnbaar is; want de zamenstelhng 
oendercn is overal celaardig, maar de tusschcn- 
