54 
gelukt. Deze uitermate fijne en teedere hereidiiig moet mei een klein 
instrument , b. v met eene naald , geschieden. 
Om de vezelen van het verglaas der tanden zigtbaar temaken , houdt 
men de kroon van een’ tand in de vlam eener brandende kaars ; het 
verglaas .scheurt door deze handelwijze hier en daar vaneen , neemt 
een zijachtig voorkomen aan , scheidt zich voor een gedeelte van de 
beenachtige zelfstandigheid af cn bl^ft wit, terwijl de laatste verkoolt 
en zwart wordt. 
De ontleedkuiidigcn , die aan de tanden cene celaardige structuur 
toeschrijven , trachten dezelve aan te toonen , door deze deelen in 
een verdund salpeter of zeczoutzuiir te werpen , en daarna met het 
microscoop te onderzoeken. 
TWEEDE HOOFDSTUK. 
BEENDEREN VllS ITET HOüFD. 
1. Voorhoofdsbeen (os frotitis). 
Dit ongepaarde , aan beide zijdelijke helften ge- 
lijkvormige (symmetrische) been bevindt zich aan het 
voorste en bovenste gedeelte van het hoofd; het is een 
weinig meer dan half-cirkelvormig , van voren bol , 
van achteren uitgchold. 
De voorste oppervlakte van dit been wordt in het 
voorhoof ds-gedeel(e (pars frontalis) en in het ^erfee/- 
«/er 00 ^ /m/ifcM (pars ofbitalis) verdeeld; deze twee 
gedeelten zijn door den vooruitstekenden boveri-oog- 
ktdlschen rand (margo superciliai’is s. supraorbita- 
lis) van elkander afgescheiden. 
Gewoonlijk vindt men aan het midden van het voor- 
hoofds-gedeelte eenige sporen van den naad, door wel- 
ken de beide zijdelijke helften van het heen in de 
kindschheid met elkander vercenigd waren. Deze 
naad blijft somwijlen gedurende het gclieelc leven 
zigtbaar, waardoor alsdan het voorhoofdsbeen altijd 
in twee helften kan verdeeld worden. Op het midden 
