98 
2. Heiligheeu (os sacruiri s. ialuni). 
Dit been bestaat uit vijf met elkander zamenge- 
groeide en innig vereenigde wervelen, vanwelkcrvoor- 
malige vaneenscheiding men echter gcmakkeiijk spo- 
ren erkent. Het heiligbeen is eene voortzetting of 
een werkelijk verlengsel van het benedenste gedeelte 
der wervelkolom, en maakt het achterste gedeelte van 
het bekken uit. Het heeft den vorm van een’ driehoek, 
welks basis naar boven gekeerd is. 
De voorste oppervlakte van het heiligbeen is uilge- 
hold; aan dezelve bemerkt men vier dwars loopende 
en verhevene lijnen , die de vereenigingspunten van 
de, in de zamenslelling des beens gelredene, 
wervelen aanduiden ; aan weerszijde van deze opper- 
vlakte zijn sïevvoorste heiligheens-gaten 
sacralia anteriora) , die doorgang verleden aan dc 
voorste takken der heiligbeens-zenuwen. 
De achterste oppervlakte is bol ; langs derzelver 
middellijn zijn vier of vijf kleine verhevenheden, de 
valsehe doornswiji>e uitsteeksels (proc. spinosi sjiu- 
rii , crista sacralis) , en onder dezen cene driehoekige 
opening, waardoor het kanaal des ruggemcrgseiudigt, 
optemerken. Aan beide zijden van deze sporen der 
doornswijze uitsteeksels vindt men vier achterste hei- 
ligbeensgatcn , ter doorlating van deachlcrste takken 
der heiligbeens-zenuwen. Meer buitenwaarts en aan 
weerszijde van deze gaten is eindelijk cene rij van 
verhevenheden zigtbaar , de sporen der dwarse uit' 
steeksels, waarvan de ondersten heiligbeens-hoor- 
nen of hoornsgewij%e uitsteeksels (cornua sacralia) 
genoemd worden. 
De zijdelijke oppervlakten of randen des heiligbeeiis 
vertoonen aan derzelver bovenste gedeelte eene vlak- 
te, wier gedaante men bij eene nier vergeleken heeft) 
of ook wel bij die van een menschelijk oor , van daar 
de oorvormige vlakte (facies auricularis) genaamd ) 
die zich met eene dergelijke vlakte van het heupbeen 
