HO 
naar achteren gedraaid ; zij is gewelfd. De voorste en 
de achterste rand zijn afgerond; de buiten- of spaak- 
beensrand ( crista s. spina ulnac) is dun en scherp. 
Het ondereinde van het been is dun, men ontwaart 
daar ter plaatse binnenwaarts hel naar beneden ge- 
'kcct^epriemwijze uitsteeksel ( processus styloidcus), 
hetwelk kleiner dan hel gelijknamige uitsteeksel van 
hel spaakbeen is. Het overige gedeelte van het onder- 
einde des beens noemt men het hoofdje (capilulum 
ulnae); van onderen vindt men ecne gewrichtsvlakle, 
die in den verschen toestand op een driehoekig kraak- 
been rust , en zich buitenwaarts in eene andere ge- 
wrichtsvlakle voortplant, wmlke zich met de halve- 
maansgewijze uitsnijding van het spaakbeen vereenigt. 
Van achteren ontwaart men eene groefvoorde pees 
van de buitenste of achterste elleboogs-spier. 
4. Beenderen van den handwortel. 
De handwortel of achterhand (carpus) wordt ge- 
vormd door acht beenderen, die in twee rijen ge- 
schaard zijn. De eerste achterste en bovenste rij be- 
staat uit vier, van builen naar binnen in de volgende 
orde geplaatste, beenderen: het *■67^M^V-of scheepvor- 
mige been., hel halvc-maansgewijz-e been , het drie- 
hoekige been, en \\e\, erwtebeen. Dc tweede , voor- 
ste of onderste rij bestaal uit het groole veelhoekige 
been, het kleine veelhoekige been, het gehoofde 
been en het haakvormige been. 
1) Scheepvormig been (os naviculare 
s. scaphoideum). 
Dit been is, onder de beenderen van den handwortel, 
wat de grootte betreft, het derde, en in de rij , 
waartoe het behoort, het grootste. Het bestaal uit 
twee, dooreen’ dunneren hals verbondene deelen , na- 
melijk een achter- bovenste, eneenonder-voorste doek 
Bovenwaarts vindt men eene bolle gewrichtsvlakle , 
die zich met het spaakbeen vereenigt; benedenwaart^ 
