gen van de, aan deze bceu-oppervlakte zich iiiplan- 
lende bilspieren vormen. Voor deze vlakte ziet men 
de diepe rondaebtige , voorliet grootste gedeelte met 
kraakbeen overdekte heiipkom (acelabulum.) Deze 
gewrichtsholte wordt omgeven door een’ naar achte- 
ren sterk uitspringenden rand , de tvenkbraauiv der 
heupkom (supercilium acelabuli) , aan welke men 
echter beneden en voorwaarts eeue breede nkranding, 
de uilrandincf e>i insnijding dor heupkom. (incisura 
acetabuli), aantreft; niet ver vanhier, in hel binnenste 
gedeelte der heupkom, is een aanmerkelijke kuil i^fo- 
vea acetabuli), die niet met kraakbeen overdekt is , 
een gedeelte van den ronden dijbeens-band tot aan- 
hechtings-punl dient, en hoofdzakclijk plooijen van 
het gewrichtsvlies in zich bevat. Voorwaarts en een 
weinig beneden de heupkom vindt men \\e.\.henpheens- 
gat , eironde gat (foramen obturatorium s. ovale) . 
De inwendige oppervlakte van het heupbeen wordt 
door eene vlak loopende , vooruitstekende lijn , de 
ongenaamde lijn (litiea innominala , s. arcuata in- 
terna) , die een gedeelte van den ingang des bekkens, 
of der bovenste ópening van het kleine bekken 
(introïtus s. apertura pelvis superior uitmaakt , in 
twee deelen gescheiden. Het achterste en bovenste 
deel des beens helt schuin buitenw'aarls naar boven en 
naar achteren; het vormt eeue holle, gladde vlakte, 
den heupbeenskuil (fossa iliaca); een weinig meer 
naar achteren vindt men eene tweede , binnenwaarts 
door de, aan haarzieb hechtende bandeuzeer ongelijk 
gewordene vlakte , aan welke men van voren een 
groot, met kraakbeen bedekt nier- of oorvormig ge- 
deelte, de oorvormige vlakte (facies auricularis) ont- 
dekt, dienende ter vereeniging met het heiligbeen. 
Het onderste gedeelte van de inwendige oppervlakte 
des heupbeens is bol en naar binnen en naar achteren 
gekeerd; zij vormt een gedeelte van het 
kens, en men bespeurt , zoo als aan de buitenste op- 
pervlakte, er het eironde gat aan. 
