411 
dan het oog uit lijne holte naat buiten. Men kan aUdan de vier 
regte spieren naar voren omslaan , ten einde de wijze van aanhechting 
harer pezen in het harde vlies te onderzoeken, en zich te overtuigen, 
dat de tunica albuginea geen eigen algemeen vlies van den oogbol , 
maar niets anders dan de uitbreiding dezer pezen is. Men neemt als- 
dan alle de spieren , het bindviies en de zenuwen , de gezigtszenuw 
uitgezonderd, van den oogbol weg. 
Hierdoor wordt de buitenste oppervlakte van het harde rbea enhet 
hoornvlies zigtbaar. De op verschillende plaatsen , verschillende 
dikte van het harde vlies , ontwaart men op de zijvlaklen eener 
doorsnede , die men door dit vlies henen , in eene rigting van voren 
naar achteren , maakt. Om zich te overtuigen , dat het harde vlies 
naar achteren slechts eene enkele kleine opening voor den doorgang 
der gezigtszenuw heeft , snijdt men den oogbol naast do gezigtszenuw 
van voren naar achteren in twee gelijke helften door ; men ziet alsdan, 
dat de scheede der gezigtszemiw zich met het harde vlies voortplant, 
eii wanneer men nu die zenuw bij hare intrede in het oog voorzigtig 
uit hare schcede naar buiten trekt, ziet men zeer duidelijk , dat zij door 
eene enkele opening, en niet door eene met gaatjes doorboorde plaat 
dringt. Dit laatste voorkomen ontstaat door eene ondoelmatige ontle- 
dingsnianier ; wanneer men namelijk het harde vlies dwars doorsnijdt , 
van deszelfs achterste helft het adervlies wegneemt, en vervolgens 
de gezigtszenuw van achteren naar voren langzamerhand sterk za- 
■Uendriikt, dan ziet men het zeniiwmerg als uit kleine gaatjes persen; 
of ook wanneer men eene gezigtszenuw zeer nabij den oogbol doorsnijdt 
en vervolgens de achterste helft van het harde vlies een weinig laat 
tuacereren , kan men het merg uit het kleine , nabij het harde vhes 
hangende gedeelte der zenuw naar buiten drukken , alwaar de zenuw 
slsdan een sponsachtig aan zien behoudt. Deze kleine openingen zijn 
voor het overige niets anders , dan de tusschenruimten der scheeden, 
Welke het neurllema in de zenuw vormt , en die niet bcleedigd of 
Vernietigd zijn geworden, toen het merg verwijderd werd. 
Om de platen van het hoornvlies vaneen te scheiden , neemt men 
een geheel oog en maakt een begin met de voorste platen. Wanneer 
"oen aan de diepliggende platen komt, is er voorzigtigheid noodig , 
■iewijl de geringste steek in de voorste oogkamer het watcrachtig 
Vocht doet uitvloeijcn , waardoor het hoornvlies zamenvalt. Hoevele 
van die platen men ook losgemnakt moge hebben , overtuigt men zich 
vchter ligtelijk , dat deze vanccnscheidiiig nog niet tot de uiterste bjnheid 
Voortgezet is geworden , want wanneer men eene dezer platen “oWjes 
‘usschen twee vingers wrijft , voelt men duidelijk de bewegelijkheid 
‘Usschen de dunnere platen , waaruit zij bestaat. Katuurlijk gelukt e 
“Menigvuldige verdeeling der platen van het hoornvlies gemakkelijker 
“P een ossen-oog, dan op dat van denmensch. 
^en ziet de wijze van verceniging van het hoornvlies met het harde 
