420 
narium s, nares internae). Deze twee holten wor- 
den op de middellijn door een tusschenschot van 
elkander gescheiden , hetwelk naar voren door het 
kraakbeenig tusschenschot, naar achteren doorliet 
ploegbeen en de loodrcgle plaat des zeefbeens ge- 
vormd wordt. Naar achteren eindigen de neushol- 
ten door de achterste neus-openin^en (apertu- 
rae nasales posleriores s. choanae) , die in de keel- 
holten overgaan , en achter welke men buitenwaarts 
de binnenste mondjes der oortrompetten bemerkt. 
De bodem én de binnenste oppervlakte der neushol- 
ten zijn glad en leveren niets opmerkenswaardigs op ; 
doch aan de buitenvlakten vindt men drie boven 
elkander liggende verhevenheden , die de neus- 
schelpjes (conchae) genoemd worden. Al die schelp- 
jes worden door platen gevormd, die met haren 
bovenrand aan den buitenslcn wand der neusholten 
hangen, en zich naar hinnen , vervolgens naar be- 
neden, en eindelijk een weinig naar buiten buigen, - 
zoodat hunne welving naar het tusschenschot en hun- 
ne uitgeholde vlakte naar builen gekeerd is , terwijl 
de onderrand vrij is. De stevige grondslag der 
onderste schelpjes is een bijzonder been, die van 
het middelste schelpje daarentegen , gelijk ook die 
van het bovenste, veel kleinere , wordt door het 
zeefbeen gevormd. 
Daar deze schelpjes inde neusholten uitstéken, 
laten zij vrije ruimten , de dusgenoemde neusbui%en 
(meatus narium) onder elkander open ; men onder- 
scheidt bijgevolg drie neusbuizen: Ae onderste , tiis- 
sciien het schelpje van gelijken naam en den bodem 
der neusholte, alwaar het tranenkanaal zich opent; 
de middelste , tusschen het middelste en het onder- 
ste schelpje: de voorste zeefbeens-cellen en de voor- 
hoofds - boezems openen zich in deszelfs voorste , 
de kaakbeens- holle in deszelfs achterste gedeel- 
te ; den bovensten neusgang , eindelijk , tusschen 
hel bovenste en het middelste schelpje , waarm 
