459 
ligchaam verspreid; het vormt in de eerste plaats 
een algemeen uitwendig omhulsel voor hetzelve, ver- 
volgens bijzondere omhulsels voor alle organen op 
zichzelven, en het omgeeft buitendien alle de vaten 
en zenuwen , die door hunne takmakingen tot de 
Vorming dier organen bijdragen. Uit het zoo even 
gemelde volgt , dat het moeijelijk zou zijn , in het 
ligchaam eene enkele vezel te vinden , die niet door 
Celweefsel van de nabij gelegene vezelen geschei- 
den is, zoo dat men wel eens tot het verkeerde 
denkbeeld kon gebragt worden , dat , naauwkeurig 
beschouwd , het geheele ligchaam uit niets anders 
dan meer of minder zamengepakt en verschillend 
gewijzigd celweefsel bestaat. Het celweefsel is dus 
*oo wel een verbindings- als een afscheidings-middel 
Voor de verschillende deelen des ligchaams, en 
daar hetzelve een zamenhangend geheel vormt, is 
bet gemakkelijk te begrijpen , hoe eenige hier 
cf daar in het celweefsel van een deel zich opge- 
boopt hebbende weiachtige of andere vloeistof 
Van hier af zich verder verspreiden en in het ge- 
beele ligchaam verdeden kan. 
Daar de hoeveelheid van het , tusschen de deelen 
gelegen , celweefsel van den meer of minder grooten 
afstand afhangt , waarop zich deze deelen van el- 
kander bevinden , zoo ziet men ligtelijk in , dat 
b. V. tusschen twee verschillende spieren , veel cel- 
'VeefseJ , tusschen de bijzondere bundels van dezelf- 
de spier minder , en tusschen de kleinere spierve- 
*c]en, zeer weinig celweefsel zal aangetroffen wor- 
den; hetzelfde geldt voor de klieren en de lapjes 
Ca korreltjes, waaruit dezelve bestaan. 
Over het algemeen vindt men veel celweefsel aan 
oppervlakte des ligchaams onder de huid , aan 
buitenzijde der gewrichten , in het aangezigt , 
*a de borst- en buikholte. In de schedel- en rugge- 
*^crgs-liolte , daarentegen , vindt men buitengemeen 
Geinig celweelsel. 
