460 
Verschillende doelen schijnen slechts uit zamen* 
gepakt celweefsel , hetwelk somwijlen door peesach- 
tige vezelen vergezeld wordt, gevormd te zijn; zoo 
als de eigenlijke huid, de slijmvliezen, de buitenste 
rok der vaten en zelfs de klieren. 
Een celweefsel, gelijk als wij zoo even beschreven 
hebben , bevindt zich aan de oogleden , in den 
balzak , in de mannelijke roede, tusschen de bij- 
zondere spiervezelen enz ; aan de meeste overige 
plaatsen des ligchaams is hetzelve met het vetweef’ 
sel (textus adiposus) , hetwelk langen tijd met het- 
zelve werd verwisseld , vermengd. Het vetweefsel 
verkrijgt door het daarin zich bevindende vet eene 
gele kleur; het bestaat uit zeer kleine , als drui- 
ventrossen met elkander verbondene blaasjes (vesi- 
culae adiposae) , die zich tot klompjes vereenigen , 
en tusschen de plaatjes van het celweefsel liggen. 
In het binnenste dezer blaasjes bevindt zich eene 
gedachtig olie, het vet (adeps) , hetwelk in het 
levende ligchaam vloeibaar is, door het koud wor- 
den echter stolt. Deze vetblaasjes hebben veel over- 
eenkomst met die , welke het merg in de beenholte 
afzonderen en bevatten. Zij verkrijgen vele bloed- 
vaten ; over derzelver zenuwen weet men echter niets 
zekers. 
Het vet wordt over het algemeen in grootere hoe- 
veelheid bij vrouwen en kinderen , dan bij mannen 
aangetroffen. De deelen van het ligchaam, waaraan 
men het meeste vet aantreft, zijn het aangezigt < 
de buigzijde der gewrichten , de voetzolen , het 
binnenste der borstholte , en vooral de achterste wand 
der buikholte in de streek der nieren , aan welke 
plaatsen het vet , zelfs bij de grootste vermage* 
ring , zelden geheel ca al verdwijnt. Het celweefsel > 
hetwelk onder de huid ligt , en meermalen met vet 
doordrongen is , heet de vethuid (panniculus adi' 
posusj. 
Het vet beschut het ligchaam tegen den invloed 
