105 
''''''elke in de dikke huid dringen, en de naden 
''ormen, door welke de opperhuid met de laatste 
ïamenhangt. Onder deze kanalen doorboren diege- 
nen, welke het zweet doorlaten, de opperhuid niet 
eene regte rigting , maar zij zijn van eene spi- 
l'aalvormig gedaante ; aan de deelen , waar de opper- 
huid zeer dik is , maken deze buizen verscheidene 
'Iraaijingen ; aan de dunste plaatsen echter eene of 
nene halve omwending of draaijing. 
De opperhuid is over het algemeen tamelijk dun , 
>n de handpalm, en vooral in de voetzool echter 
aanmerkelijk dik. Aan deze plaatsten verschijnt 
dezelve duidelijk , en zelfs met het bloole oo»- 
Onderzocht, uit verscheidene platen te zijn zamen- 
?esleld , welk maaksel door de microscopische 
Onderzoeking bevestigd wordt , door welke ook zelfs 
het dunste gedeelte der opperhuid plaatvorming 
'^Oorkomt. Op de slijmvliezen wordt de opperhuid 
*eer dun , maar houdt evenwel niet geheel en al 
op te bestaan; het gedeelte der opperhuid, dat 
de slijmvliezen bedekt, heel Epithelmm. Deopper- 
'oid bestaat grootendeels uit eenigzins eewiiziade 
eiwitstof. ö j B 
Men heeft nog nooit vaten en zenuwen in de 
opperhuid waargenomen , zoodat men haar als een 
door de verdikking en zaïnenpakking der buitenste 
l^^gen van het slijm van Malpighi ontstaan vernis 
jeschouwt, veeleer dan haar onder de waarlijk 
^^Organiseerde deelen te rangschikken. Diensvolgens 
^ehoort de opperhuid niet onder de levende weef- 
zij is eene afgescheidene, op zich zelve, staande 
^ Oode zelfstandigheid. Zij is dienstig tot het bewaren 
het ligchaam voor de onmiddellijke en al te 
werking van uitwendige invloeden , terwijl 
Uan den anderen kant dun en zacht genoeg is , 
^ liezen invloed en werking in een’ matigen graad 
doen plaats grijpen. 
3o 
