4. De nagels (ungues). 
(Zie plaat II Fig. 2 , 3 , 4, 5) 
De nagels zijn platen van harde hoornachtige 
zelfstandigheid , die het einde van de rnggevlakte der 
vingers en der teenen bedekken. Men onderscheitD 
aan de nagels 1) eenen geheel in de huid verbof' 
genen wortel ( radix ungiiis); 2) een aan de gcweildc 
oppervlakte te zamenhangend ligehaain , aan welks 
achter-eindemeneen wit halve-maansgewijs gedeelte, 
de maan (lunula) , bemerkt ; 3) een vrij aan de 
oiidergelegen huid niet vastgegroeid einde , hetwelk 
zich haakvormig om de vingerspits zou krommen , 
wanneer men geen zorg droeg, om hetzelve van tijd 
tot lijd af te snijden. 
De nagel is achterwaarts op de volgende wijze 
in eeiie plooi der dikke huid gevat. Nadat de dikke 
huid over de ruggevlakle des vingers omtrent cene 
lijn ver over den wortel van den nagel heengegaan 
is , slaat zij zich pp zich zelve naar binnen , tol 
aan hel achter-einde van den wortel om, gaat o«n 
dezen wortel heen en van hier af regt onder den 
nagel door, om zich met de dikke huid, welke 
den vingertop bekleedt , voort te zetten. De opper' 
huid begeleidt de dikke huid naauwkeurig in dezen 
loop , zoodat dezelve de holle vlakte van den nagel 
onmiddellij k overtrekt, innig met dezelve zamenhangh 
of, juister gesproken, de diepe, nog niet hard 
geworden laag van den nagel zelven uitmaakt. Dien 
ten- gevolge ligt de nagel aan de buitenste opper- 
vlakte der opperhuid , waarvan zij een gedeelte 
uitinaakt ; hij onderscheidt zich van de opperhuid 
der overige deelen des ligchaams slechts door zijn® 
dikte en hardheid , welke eigenschappen volkomen 
door de buitengemeene ontwikkeling van hel lepd' 
achtig ligchaain , hetwelk hem afscheidt , Ie verkl*'*' 
ren zijn. De nagel kan , zoo als alle verdikte deelen 
der opperhuid, in verscheiden lagen verdeeld worden- 
