470 
Dikke huid. Men maakt vooreerst een stuk huid langzaam van het 
ondergelegeu ceKvijsweefsel los , en Oïiderzoekt de %vijzeharer vereeni-* 
ging door plaatjes celweefsel, die eensdeels van de zaraenhangende 
oppervlakte der dikke huid afgaan , en zich anderdeels raet de dieper 
hggende cellen verbinden. Wanneer men alsdan een stuk huid geheel 
losgemaakt heeft, legt men hetzelve met de naar onder gekeerde bui- 
tenvlakte O]) een bord , en schrabt nu de binnenste oppervlakte der 
huid met een scherp mes , teu einde zorgvuldig al het celweefsel en 
vet te verwijderen, waardoor de groeven of cellen , welke haar een 
netvormig aanzien geven, zigtbaar worden. Om de buitenste opper- 
vlakte der dikke huid te zien , laat men een gedeelte derzelve een 
geruimen tijd macereren , of dompelt hetzelve eenige minuten in heet, 
{maar niet kokend) water. De eerste handelwijze is wel langzamer, 
maar echter verkieslijker , dewijl de deelen door den invloed van het 
heete water altoos ineen krimpen. Men kan vervolgens de opperhuid 
aftrekken , waardoor de aan de oppervlakte der dikke huid verhevene 
huidtepeltjes zigtbaar worden. Deze huidtepelijes zijn vooral in de 
handpalm en in de voetzool ontwikkeld; de grootste bevinden zich in 
de streek van den hiel, IVog duidelijker zijti dezelve , wanneer de 
bloedvaten der huid lijn opgespoten zijn geworden , in welk geval even- 
wel de opperhuid door de maccratie en niet door de indompeling in 
heet water mag afgescheiden worden ; het onderzoek geschiedt met 
het vergrootglas of met het zamengestelde microscoop. De vaten der 
dikke huid zijn aan een goed ingespoten cadaver of aan door ontste- 
king aangedane plaatsen der huid zigtbaar ; eerstelyk onderzoekt men 
de huid in den verschen toestand , vervolgens droogt meii dezelve en 
bestrijkt haar met een doorschijnend vernis. Tot het onderzoek der 
zenuwen kiest men de huid van een’ vinger , terwijl men de zenuw- 
draden tot in de huidtepeltjes zoekt te vervolgen ; aan deze zenuw- 
draadjes vindt, men de kleine langwerpige aanhangsels, waarvan wij 
boven gesproken hebben. 
Malpi<jhiannsch slijm. Men ziet helzelve aan een stuk huid , hetwelk 
men zoo lang in water geinacereord heeft , tot dat de opperhuid zich 
van de dikke huid loslaat; op het oogeiiblik , waarin men deze tw'ee 
deelen van elkander aftrekt, ontwaart men tusschen dczelvcn eene 
laag van eene slijmachtige , doorschijnende , eenigzins graanwachtigc 
zelfstandigheid, lür zijn ontlecdkundigen, die beweren , dat deze tes- 
schenliggende laag niet werkelijk voorhanden , maar het produkt dei’ 
weeking van de o])pcrhuid door het water zonde zijn; het is echter» 
duidelijk, dat, ware de opperhuid zoo gemakkelijk in slijm te veran- 
deren, men die slijmlang aan de buitenste, ontniddelüjk met het 
water in aanraking zijnde oppervlakte aantreffen zou. Overigens is het 
hy Negers, waar het Malpighische slijm dikker en taayer is, niet 
moeijelijk , de opperhuid van de slijmlaag , en deze van de dikke huid 
af te scheiden, zoodat men op hetzelfde praeparaat de drie luiidlagen 
