484 
süjmklieren van den mond tamelijk veel overeenkomst 
hebben, maar , in plaats van zich met bijzondere en 
van een gescheiden mondjes of openingen in de 
inondholle te openen , van lieverlede tot gemeen- 
schappelijke uitlozings-buizen zich vereenigen. Deze 
buizen eindigen in de mondliolle door openingen , 
waarin het slijmvlies indringt , om derzelver binnenste 
in al deszelfs takverdeelingen tot aan de laatste 
klierkorreltjcs te bekleeden. Ten gevolge van dit za- 
raengestelde maaksel, worden de speeksel-klieren tot 
de zamengestelde klieren gebragt ; volgens het geen 
wij zoo even hebben aangemerkt, ziet men echter , 
dat , naauwkeurig beschouwd , het maaksel der 
speeksel-klieren niet wezenlijk van dat der slijmklie- 
ren verschilt ; slechts is bij deze de zakvormige om- 
stnlping van het slijmvlies enkelvoudig, terwijl het 
bij genen in vele takken verdeeld is. 
De speeksel-klieren storten in de mondholte eene 
vloeistof, het speeksel (saliva) , uit, hetwelk door 
de bewegingen bij het kaauwen zich met de spijzen 
vermengt , dezelve zachter en dunner maakt , ge- 
deeltelijk oplost, en ze tot vertering in de maag 
voorbereidt en geschikter maakt. 
Men telt aan elke zijde drie speeksel-klieren : de 
oorklier ^ de onderkaaks- klier en de ondertongs- 
klier. 
1. De oor- klier (parotis). 
De oor-klier is de grootste van de drie speeksel- 
klieren, en ligt tusschen den gehoorweg, het tepel- 
vormig uitsteeksel en den opklimmenden tak der 
onderkaak. Bovendien strekt zij zich tot aan het 
grondvlak van het priemwijze uitsteeksel uit , ^n 
daalt meermalen tot in de streek van den hoek der 
onderkaak af. Deze klier heeft eene onregelmatig® 
gedaante ; dewijl zij binnenwaarts al de genoemde 
deelen aanraakt , en gedeeltelijk in derzelver tus- 
