544 
(vilii) gciioemcl worden. Deze vlokken zijn ook nog 
in den dikken darm voorhanden, doch zijn aldaar 
veel korter en somtijds dikker, zoodat hier het 
slijmvlies een netvormig aanzien verkrijgt. Elke 
darmvlok neemt eene slagader, eene ader en een 
watervat in haar binnenste op , alwaar deze vaten 
buitengemeen fijne netten vormen, de opene mond- 
jes der watervaten , echter , die verscheidene onl- 
leedkundigcn aan het einde dezer vlokken aannemen, 
zijn niet aanwezig. Eenige ontleedkundigen willen 
daarenboven zenuwdraden in de vlokken hebben 
zien gaan. De darmvlokken zijn menigvuldiger in 
het bovenste dan in het onderste gedeelte van den 
dunnen darm. Daarenboven vormt het slijmvlies 
van den dunnen darm dwarsloopende, omtrent vijf 
lijnen breede plooijen , welker vrije randen naar 
beneden gekeerd zijn. Deze plooijen, de klapvlie- 
zen van Kerkring of de geplooide klapvliezen 
(valvulae Kerkringii s. conniventes) , zijn in den 
twaalfvingerigen darm, alwaar zij als dakpannen 
over elkander heen liggen, buitengemeen talrijk; 
men vindt er nog velen in den nuchteren darm; 
naar het einde van dezen darm worden zij echter 
gedurig minder, zoodat men in den kronkeldarm er 
in het geheel geen meer vindt. In het einde van den 
nuchteren darm zijn de klapvliezen van Kerkring 
naauwclijks nog eene lijn hoog. 
De buitenste oppervlakte van het slijmvlies is met 
eene ontelbare menigte buitengemeen kleine slijm- 
klierljes, de kliertjes van Lieberkühn (cryptae 
minimae s. Lieberkühnianae), bedekt, die zich in de 
holte van den darm tusschen de vlokken openen. 
Daarenboven ontwaart men aan het boven-einde van 
den dunnen darm afgeplatte, linsvormige, omtrent 
eene lijn groote slijmkliertjes, de kliertjes van 
Brnnner (gland. Brunneri s. solitariae). Aan het 
onderste gedeelte van den dunnen darm bevinden 
zich de kliertjes van Peyer (gland. Peycri s. agmina- 
