607 
ren of naar beneden door de pisbuis gevormd , door 
■Welker vereeniging de bovengemelde prismatische 
gedaante wordt voortgebragt. Aan zijn voor einde 
vormt hij eene aan- of opzwelling , den eikel, 
De roede wordt buitenwaarts door eene dunne 
veerkrachtige huid bekleed , onder welke zich een 
zijachtig en zeer uilrekbaar celweefsel bevindt , 
Waarin zich nimmer vet ophoopt , en hetwelk door 
deszelfs slapheid aan de huid veroorlooft , zich 
gemakkelijk heen en weder over de roede te be- 
wegen, Wanneer deze huid den eikel bereikt heeft , 
verlaat zij de roede en slaat zich over den eikel 
heen , zonder met dezelve zamen te hangen , zoo- 
dat de laatste in eene naar voren geopende scheede , 
de voorhuid (praeputium) , komt te liggen. Wan- 
neer de huid deze voorhuid gevormd heeft , slaat 
zij zich achterwaarts op zich zelve naar binnen om , 
Wordt dun en slijmvliesaardig , en , aan de grond- 
vlakte des eikels gekomen zijnde, overtrekt zij de- 
zelve geheel en al , tevens innig met hem zamen- 
hangende. Aan hel voorste gedeelte van den eikel , 
eindelijk, dringt de huid in de pisbuis, en gaat in 
het slijmvlies, dat haar bekleedt, over. De voorhuid 
Vormt aan het onderste gedeelte van den eikel 
eene overlangsche plooi , die aan de laatste gehecht 
is , en het tooompje des eikels (frenulum glandis 
s. praeputii) genoemd wordt. Daar de beide platen 
der huid-verdubbeling , die de voorhuid vormt, 
slechts door een zeer los , tusschenliggend celwijs 
Weefsel met elkander vereenigd zijn , kunnen zij 
^Ogenblikkelijk uit elkander getrokken worden , 
'vanneer men de voorhuid naar achteren schuift, 
'vaardoor de plooi of verdubbeling verdwijnt , en 
de eikel alzoo ontbloot wordt; dit ontblooten des 
eikels geschiedt echter aan de onderste oppervlakte 
slechts gedeeltelijk , terwijl aan deze plaats het 
lorugschuiven^ der voorhuid door het toompje be- 
Porkt wordt. 
