8 OVER DE WEEKDIEREN IN HET ALGEMEEN. 
dier als eene zeef, een kleverig voclu zou doorlaten, het- 
welk met kalkdeeltjes is opgevnlcl en dat dit vocht zijne 
waterdeelen door uitwaseming en stilstand verliezen zou, dan 
draagt deze voorstelling te zeer het kenmerk der toen- 
malige begrippen omtrent de levende wezens, en roti heeft 
in zoo verre teregt den oorsprong der schelpen eenen or- 
ganischen oorsprong genoemd en deze werkluigelijke ver- 
klaring weersproken. Het is blijkbaar, dat de schelpen 
door bijvoeging van nieuwe platen dikker worden. In eene 
schelp liggen vele lagen of kalkachtige schubben op elkan- 
der, welke in de tweeschalige haren oorsprong nemen van 
de spits; daardoor is, te dier plaatse, de schaal het dikste 
en wordt naar den rand toe allengs dunner. Zoo bestaat 
elke schelp als het ware uit vele anderen, die, al grooter 
en grooter wordende, onder elkander liggen, terwijl de 
binnenste, laatst gevormde, aan den rand buiten de vooraf- 
gaande uitsteekt. Bij oesterschelpen en vele andere twee- 
schalige schelpen is zulks duidelijk waar te nemen, doch 
ook de slakkenhuizen toonen ons hetzelfde; bij jongere 
horens is het getal der windingen kleiner ; de grootere 
horens van dezelfde soort vertooacn meer windingen dan 
de kleinere, zonder dat echter de windingen, die reeds bij 
de jongen aanwezig waren, grooter geworden zijn. Zoo 
zijn ook de stekels, knobbels en andere uitwassen der 
horens in het begin kort en stomp en worden langer en 
spitser door nieuwe, daaraan toegevoegde lagen. De aan- 
groeijing geschiedt echter niet altijd gelijkmatig, maar staat 
bij winterkoude en bij groote droogte des zomers stil. 
Van hier ontstaan sterkere strepen, die de opeenvolging in 
wasdom aan wijzen en daarvan de nageblevene sporen zijn. 
Wat de scheikundige zamenstelling aanbelangt, behalve 
eenigc andere, min standvastige bestanddcelen en eene geringe 
hoeveelheid phosphorzuren kalk, bestaan de horens en schelpen 
grootendeels uit koolstofzuren kalk en eene dierlijke zelf- 
standigheid, een vliezig subsiratum, hetgeen overblijft, na- 
dat men de kalkachtige slof door zuur heeft opgelost en 
