OVER DE WEEKDIEREN IN HET ALGEMEEN. 9 
Welke gewoonlijk zeer gering is in verhouding tot de kalk- 
stof. Poli zag deze vliezen, als hij ze aan het vuur hloolslelde, 
schielijk vlam vatten en nam daarbij ecnen reuk als van 
gebranden hoorn waar; eene sponsachtige kool blijft over. 
Dit leidt ons tot een regt inzigt in den aard der schel- 
pen, die tot hetzelfde weefsel behooren als de horens, 
haren en gedeeltelijk ook de schubben, d. i. tot het 
^üornachtige weefsel. In de meeste dieren is het huid- 
skelet (zoo noemt men de uitwendig geplaatste harde dee- 
nn, waaraan zich de spieren hechten), hoornachtig, terwijl 
raakbeen daarentegen bijkans altijd de grondslag van een 
nvvendig skelet, vooral van een waarzcnuwskelet, uitmaakt, 
et inikroskopisch zamenstel der schelpen en hoorns is 
ovenal door de onderzoekingen van cauphnter opgehelderd. 
U sommige tweeschalige schelpen bestaat de geheele zelf- 
tandiglieid uit lagen van vliezen, zonder blijkbare cellenj 
j anderen vormt zulk een vliesachlig weefsel de binnen- 
J o dei schelpen, terwijl aan de buitenzijde zuilvor- 
ge, dikwerf zeshoekige cellen onder het mikroskoop 
gt aar woiden, die zich voor het bloote oog of bij 
gebruik eener lonp als vezels voordoen. Zij slaan na- 
genoeg regthoekig op hol vlak der schelp van binnen naar 
ten en zijn met koolstofzuren kalk opgevuld. In elke 
zijn zij slechts aan het, buiten den rand der vorige 
S uitstekende, gedeelte aanwezig ; zij worden dus door 
Uen rand van den mantel afgescheiden, terwijl de geheele 
antel bij elke nieuwe laagvorming een vlies voortbrengt, 
a de binnenvlakte der schelp geheel bekleedt. De hoorns 
der buikpootige weekdieren bevatten slechts eene gerinee 
pia.e„ 
Bestaat uit eene reeks van lanoe ynii»,, r ■ - . 
cellpn ^ 11 1 zuilen of prismatische 
cellen, die n aast elkander gerangschikt zijn (*). 
(') Zie w. B. CARPENIER Annali nf n- . 
nnals of „at. History., Vol. Xlt, 1843 
