WEEKDIEREN. 
IOC 
het gehoor-orgaan aanwezig (^). Eerst sedert de laatste 
tien jarcn is men ook met de gehoor-werkluigen der Pte- 
ropoden en Gasteropodsn bekend geworden ; het zijn twee, 
met vocht gevulde, ronde zakjes, die elk een rond ge- 
hoorsteentje of talrijke kalkachtige concreinenten bevatten 
en op de, onder den slokdarm liggende centrale zenuw- 
inassa, of bij enkelen achter de oogen gelegen zijn, in 
welk geval zij een zenuwtak van den hersenknoop ont- 
vangen (-}-). 
Bij de meeste weekdieren zijn twee kleine oogen aan- 
wezig, sleclus bij de Cephalopoden zijn zij groot. Nooit zijn 
zij in grooter aantal aanwezig of op andere gedeelten des 
ligchaams verspreid, maar steeds in of nabij den kop gele- 
gen ; bij sommigen zijn zij ongesteeld en staan aan het 
grondstuk der voelertjes, of zij staan op knobbeltjes of 
somtijds aan de punt van voelertjes, gelijk wij reeds heb- 
ben vermeld. Bij Nautilus staan zij op kleine steeltjes 
ter zijde van den kop, als halve, aan de voorzijde platte 
bollen. Bij de overige Cephalopoden liggen zij in zijdeling 
sche uilholingen van den kraakbeenigen ring van den kop, 
door twee dunne, langwerpige, eironde, kraakbeenigc pla- 
ten van voren eenigzins beschermd. Bij de Gasteropoden 
had reeds swajimebdaji de oogen ontleedkundig onderzocht ; 
in onze eeuw werd dit onderzoek, vooral door stiebel, 
MÜLLER en EROiiN herhaald en uitgebreid. Onder de, hare 
pigmentlaag te dezer plaatse missende huid, ligt de oog- 
C*) zie SCARPA, Anat. disquisitiones de Audilu et Olfactu, Ticini 
1739, folio, p. 5. G. Tab. IV, %. 7—9, Cdvier, Mém. s. l. Mollusq. 
NO. I, p. 4t, eni. 
(f) Zie irBODX et soüIETET, VInstitut, Journal génëral, etc. Tom. 
Vt, 1838, p. 37G; KBODN, froriep’s neue Noiisen, 1840, 1841, S. 
3P0 312 ; V. SIEBOID, WIEGMAKN’S Arcliiv. 1841 en Ann. des Sc. 
nat. 20 Série, Tom. 19, 1843, p. 193 — 211, Pl. 2. 15. Deze scboorbla.is- 
jes vertooneo zicli bij de ontwikkeling van bet embryo reeds zeer vroeg, 
doch zijn in den beginne enkel.met vocht gevuld, waaruit zich eerst later 
de otolith of de kalkachtige concrementen meer en meer door kristalli- 
sering afionderen; zie PREY in ertchson’s Arcltiv, 1845, S.217 — 222. 
