WEEKDIEREN. 
10Ö 
der meeste Gephalopoden, die daarenboven bij bet kruipen 
over den bodem der zee en bij andere bewegingen, bij het 
aangrijpen van hunne prooi, enz. vooral geholpen worden 
oor de spierachtige, met zuignapjes toegerusle armen, die 
hunnen kop omgeven. 
De weekdieren zijn in hunne geographische verspreiding 
nog met genoegzaam bekend, en het is moeijelijk eenige alge- 
meenebeslmlen uit vergelijking af te leiden, daar niet alle lan- 
en, listen en zeeën even zorgvuldig doorzocht zijn. Week- 
leren zijn talrijker dan schelpdieren in degrootezeeën en 
’ ®‘^^^®lp^'0ren leven meer aan het 
gewesten hebben de weekdieren 
dierer"* n ver de overhand over de schelp- 
^veTTn oed'", f ^ee-weekdieren zoo 
Oceaan. tusslT 
te strekken. Onder de geslachten, die het talriikst 
n soor en zijn, moeten wij bier vooral Purpura, Milra 
Vpraea en Conus noemen ; de soorten der drie laatste 
ges achten zijn bijkans alle uit den groeten Oceaan en 
stindische Zee. Merkwaardig is bet, dat de week- 
lieren aan Zuid-Amerika’s west- en ooslknQi t 
mmmM. 
de nabijheid der kusten leven. Het i« i ’ 
de breedte en lengte der plaatsen te kenneTl 
zekere vormen voorkomen ; men h^h ’ 
der zee te weten, waarin zij gemeenirri 
diepte neemt bet aantal der soorten 
landdieren met de meerdere hoooi i ’ 
° hoogte boven de oppervlakte 
