i78 GEWEil VELDE DlERE^f. 
geheele ligchaain, een wateracblig vocht (iym/y/ta) op, het- 
welk met (Ie cliyl gemengd wordt. Deze vaten maken met. 
de vorige het stelsel der watervaten uit, hetwelk alleen 
aan de gewervelde dieren eigen schijnt te zijn. Zij ont- 
staan met blinde einden, en worden gevormd door een 
epilheiimn, hetwelk door een vezelachtig vlies van in de 
lengte loopende en elkander nelvormig kruisende draden 
bedekt is. Builen dit vlies ligt een omkleedsel van kring- 
ronde vezels, welke in die van het omgevende verbindings- 
weefsel overgaan. Binnen in de watervaten, althans in de 
meeste, liggen bij zoogdieren en vogels klapvliezen, die de 
beweging van het vocht van den omtrek des ligchaams naar 
binnen, naar de grootere stammen begunstigen. Bij de zoog- 
dieren en den mensch komt bijkans al hel vocht van dit geheele 
stelsel in een’ hoofdstam te zamen (duclus thoracicus), die 
zich in de linker onderslculclbeens-ader opent. Er zijn ech- 
ter ook kleinere slammen, die aan de regter zijde gelegen 
zijn, en soms toevallige verbindingen met andere aderen- 
De watervaten vormen veelvuldige nellen, en ook, zoo als 
bij de warmbloedige dieren, door oprolling en inécnkron- 
keling, oneigenlijk dusgenoemde klieren (ijlandulae conglo- 
b(ilae). De milt is mede een deel, hetwelk alleen bijge- 
werveldcdierengcvonden wordt, en welks aanzijn en functie 
met die der watervaten waarschijnlijk verbonden zijn. (*) 
Dit deel is in de nabijbeid der maag gelegen en dus 
meer aan de linkerzijde, boven in de buikholte; bet be' 
slaat uit een rood, vaatrijk weefsel, omslolen in een ve- 
zelachlig uitwendig vlies, uit hetwelk witte verlengsels als 
omkleedsels der bloedvaten in de inwendige, weeke zelf- 
standigheid dringen, en deze, even als dwarsbalken, onder- 
steunen. Eigenaardige, met eene witte brijachlige massa 
f) Men beweert, dat de cliyl meerdere sl.remliaarheid verkrijst doof 
hijmcnjjiDfj' van ]iet voclit, Leïjjeen iu de 'walervaten der milt ^ 
is. Vergelijk P. w, ldnd Physiologische PesiiUate der Vivisectto^^^ 
neuerer Zeit. K.oppeniiagen 1825, 8®,, S. 78 — 83. 
