190 
VlSSC!IEi\. 
Bescliouwen wij eerst kortelijk het uitwendig maaksel 
der visschen, hetgeen ons tevens gelegenheid geven zal 
om eenige termen te verklaren, die bij de beschrijving 
dezer dieren gebezigd worden. 
Men kan het ligchaam der visschen in kop, romp en 
staart verdeden. De kop is eene omiddellijke voortzet- 
ting van den romp ; eenen eigenlijken hals hebben de 
visschen niet, daar de adernhalingswerktuigen onder den 
kop liggen, en de borstholte onmiddellijk op de mond- 
holte volgt of daarmede zelfs zamenvloeil. De vorm van 
het ligchaam is alzoo zeer eenvoudig, gemeenlijk naar 
beide zijden iels dunner uiiloopende. Bij sommigen is 
het achtereinde als afgeknot, zoo als bij den klomp- of 
zonnevisch {Orlhrafjoriscus), Bij de roggen is de staart 
veel dunner dan de romp. 
Het ligchaam der meeste visschen is zijdelings zamen- 
gedrukt [corpus compressum s. catheloplaleam), zoodat de 
doorsnede een eirond is, waarvan de rug bet breedste einde 
vormt. Bij anderen, zoo als bij de roggen, is het neder- 
gedrukt of plat [corpus depressum s. plagioplaleiim) ; bij 
nog anderen is het rolrond, zoo als bij de alen, bij an- 
deren bijkans kogelrond, zoo als bij sommige soorten van 
bet geslacht Diodon; bij enkelen eindelijk hoekig, door 
platte of somtijds eenigzins holle vlakten omschreven, die 
met drie of vier uitspringende kanten zameukomen, zoo 
als bij de dusgenoemde koffervisschen, het geslacht Os- 
tracion. 
In het algemeen is het ligchaam met schubben bedekt 
[corpus squamosum) . Somtijds zijn de schubben klein, en 
de gladde, slijmerige huid schijnt naakt te zijn, zoo als 
bij de alen ; bij enkele visschen nogtans, zoo als bij de 
cycloslomen, ontbreken de schubben in de daad [corpus 
nudum s. alepidolum). 
Aan weêrszijde van het ligchaam ligt eene rij van ope- 
ningen, somtijds uiteinden van beeuige buisjes of van kleine, 
de schubben doorborende pijpjes, en vormt de zoogenoemde 
