19G 
VISSCHEN. 
door veel meer dao de helft dezer wervels gevormd. De 
slaaft is namelijk bij de visschcn het]_hoofdzakeIiJke be- 
vvegings-werkluig en bij de mceslen het grootste deel des 
ligchaams; al de organen zijn naar voren gedrongen om 
van achteren plaats te laten voor de groole spiermassa’s, 
welke aan de beweging ten dienste staan. 
Bij de meeste visschen zijn ribben (pletirapophyses owE^) 
aanwezig ; elke rib is slechts met eenen wervel verbon- 
den, en somtijds aan deszeifs ligchaam, maar gewoonlijk 
aan het uiteinde van het dwarse uitsteeksel vaslgehecht. 
Deze ribben omsluilen niet de borst- maar de buikholte, 
en zijn van onderen niet aan een borstbeen verbonden. 
Slechts bij zeer weinige visschen, zoo als bij de haringen, 
het geslacht Clupea, is een borstbeen aanwezig, hetwelk 
uit deelen beslaat, die men, als veeleer tot het huid- 
skelet behoorende, bijkans uitwendig zou kannen noemen, 
en waaraan de onderste uiteinden der ribben zijn vast- 
gehccht. Dikwijls zijn er, behalve de ribben, nog dunne 
beentjes, die aan de ribben of aan de wervelen gehecht 
zijn en tusschen de spiervezels inliggen. Deze fijne gra- 
ten noemt men beentjes van Artedi {spinae epipleurales 
owen) . 
De onparige vinnen behooren tot hel huidskelet en 
hebben derhalve geene betrekking tot de morphologischc 
beschouwing der wervels. De staartvin is gemeenlijk aan 
eene driehoekige plaat verbonden, welke ontstaat uit het 
ligchaam van den laatslen slaartwervel en eene verbinding 
van de bovenste en onderste doornuitwassen van eenige 
voorafgaande wervels. De stralen der rug- en aarsvinnen 
zijn door middel cener scharniergeleding aan driehoekige, 
platte beentjes bevestigd, wier punten naar de wervel- 
kolom gerigt zijn, en die men hisschondoorn-beentjes 
noemen kan, daar zij tusschen de doornuilsleekscls der 
wervels liggen. Somtijds zijn er eenige tusschendoorn- 
beentjes, aan welke geene stralen bevestigd zijn. Het 
eerste lusschendoorn-bcenije van dc anah's begrenst 
