VISSGHIiN. 
247 
neer men licm Iraclil te grijpen, vier of vijf voet vooit. 
Dat vele visschen, aan de opiKM viukte van het vvaler zweni- 
tnende, dikwerf kleine luchtsprongen doen, is bekend ; 
de vliegende visschen {Exocoetus), waarvan wij reeds boven 
gewag maakten, springen zelfs, met de groote borstvinnen 
(ladderend, wel twintig voet ver. 
De visschen kunnen ten opzigle van lum verblijf in 
zulke, die de zee, en andere, die zoele wateren bewonen, 
verdeeld worden, hoezeer sommigen, gelijk wij kort te 
voren zagen, uit de zee naar de rivieren en uit deze naai- 
de zee trekken. Het getal van soorten, die de zeeën be- 
wonen, is ondcrtusschen veel grooter, dan dat van het 
zoetwater en staat veelligt tot het laatste als 3 — '1. De 
meeste zoetwalervisschen vindt men onder de weekvinnige 
{Malacoplenjgü) door de familiën der Salmonacei, Silu- 
roidei en Cyprinoidei, van welke de laatste vooral zoo 
talrijk is; onder de acanUwpterygii zal het getal der 
zoetwater soorten zeker minder dan hel dertigste gedeelte 
uitmaken van al de bekende soorten. Over het geheel is 
de pbysische verspreiding van de visschen binnen engere 
grenzen beperkt, dan die der overige diersoorten. In warme 
bronnen, waarin dikwerf nog vele andere dieren leven, vindt 
men in den regel geene visschen, hoezeer eene soort van 
Cyprims [Leucisms Ihermalis) op het eiland Ceylon, in 
zoodanige bronnen van 30'’ (cenligr.) wordt aangelrolfen . 
Op hooge bergvlakten, waar dikwerf nog een weelderige 
plantengroei is en vele vogels en insekten leven, vindt men 
in de rivieren en waterkommen slechts weinige visschen, 
zoo als in de rivier Bogota, 8000 voet boven de vlakte 
der zee, de Eretnophihts Mulisii. In de beken op de 
hoogste Altaïsche bergen worden geene visschen gevonden. 
Sommige visschen leven in onderaardsche meren. 
De geographische verspreiding der visschen toont ons 
eenige algemeene uitkomsten, die met die, welke ons bij 
de weekdieren (zie boven bl. 109) voorkwamen, over- 
eenstemmen. Er zijn slechts weinige soorten, die men 
