KIUJIPENDK DIEREN. 
451 
Bij de meeste kruipende dieren zijn de beide liarle- 
kaïners nog in eene holle vereenigd of slechts onvolkomen 
afgescheiden. Steeds wordt slechts een gedeelte van het 
aderlijke hloed naar de longen gestuwd, en een ander ge- 
deelte gaat, met het slagaderlijk bloed gemengd, onmiddel- 
lijk weder naar de onderscheidene ligchaamsdeelen. Het 
hart is dus aderlijk en slagaderlijk tevens, niet, gelijk hij 
de visschen, alleen aderlijk ; maar het slagaderlijk deel is 
niet of niet zoo volledig van het aderlijke gescheiden, als 
bij de vogels en zoogdieren. 
Vroeger meende men, dat de kikvorschachtige dieren 
slechts eene enkele voorkamer van het hart hadden. Latere 
onderzoekingen, eerst van j. b.\vy, den broeder des be- 
roemden scheikundige, en daarop de bijkans gelijktijdige 
nasporingen van andere ontleedkundigen hebben echter 
geleerd, dat de voorkamer bij dc kikvorschen door een 
volkomen tusschenschot inwendig verdeeld en dus werke- 
lijk dubbel is (*). Ook bij de salamanders en de proteï- 
den komt dergelijk een tusschenschot voor, hetgeen echter 
bij sommigen onvolkomen of doorboord is (f). De long- 
adercn ontlasten zich bij al deze dieren niet, zoo als vroe- 
gere schrijvers over vergelijkende ontleedkunde beweren, 
die gewoonlijk slechts een uittreksel mededeelen van de be- 
schrijving van den bloedsomloop der kikvorschen, reeds 
voor meer dan anderhalve eeuw door onzen swAsmEBUAiii 
bij deze en andere kruipende dieren; zie ook E. weber over dergelijke 
lympliatische liarten hij Python^ Müi.iER’s ArcMv II, 1835, S. 535 — 
547, Taf. 13, fig. 5—10. Bij schildpadden werden zij ten laatste 
door Muller mede aangewezen; zie Abh. der Rerl. Ahad. der Wissen- 
echnften, Physik, Klasse 1839, S. 31 — 33, met afh. 
(*' Davy maakte deze ontdekking het eerst in 1825 bij padden, 
'■■e Edinburgk new philos. Journal V 9, p. IGO, IGl (daaruit over- 
tfenomen in oken’s Isis 1832, S. 703). In 1832 kwamen twee, van 
vlkander onafhankelijke ontleedkundigen, martin SAINT-ange en H. s, 
'VïBER, tot dezelfde uitkomst. Zie M, J. WEDER, Beitrnge sur AnaU 
“«rf Physiol. I, Bonn, 1832, 4o., S, 1—5, Tab. I, f. 1—8. 
(t) OWEN, Transact, of the Zool. Soc. 1835, I, p. 213 — 220. PI. 
3l. Volgens dyril is bet tiisscbcnschot bij Pruteas onvolkomen. 
