VOGELS. 
Ö91 
Het gevoel der vogels kan niet zeer ontwikkeld zijn, 
daar hun ligchaarn, met uitzondering van den bek, van de 
pooten, en bij sommigen van eeaige gedeelten van den kop 
of den bals, geheel met vederen bedekt is. De voorste le- 
dematen kunnen volstrekt niet tot tasten dienen, daar zij 
in vleugels veranderd zijn, en ook de achterste ledematen 
dienen, behalve lot staan en gaan, slechts tot aangrijpen, 
zonder dat er eene inrigting tol tastgevoel is op te mer- 
ken. Bij enkele vogels kan de bek tot taslorgaan dienen, 
zoo als bij de eenden, waar do huid, die denzelven be- 
dekt, dun en week is, waarover zich vele takken van het 
vijfde zenuwpaar verspreiden. 
Wij kunnen hier van de vederen der vogels gewagen, 
eene bedekking der huid, welke uitsluitend aan deze klasse 
eigen is, en waaraan het ligchaam dezer dieren niet alleen 
hel sieraad van schoone kleuren, maar ook de bevallige, 
ronde vormen verschuldigd is, waardoor het zich onder- 
scheidt, De veders hebben aan haar ondereinde eene kor- 
tere of langere hoornachtige buis, de spoel [scapus, cala- 
nius), waarmede zij in de huid bevestigd zijn. In het 
Verder naar de spits loeloopend deel, hetgeen de schaft 
{rachis) genoemd wordt, loopt over de buitenvlakte, die 
glad en eenigzins bol is, eene plaat als voortzetting van 
het hoornachlig grondstuk, dat tot aan het eind der veder, 
steeds smaller wordend, voortloopt. Aan de binnenvlakte 
heeft de schaft eene overlangsche groeve. De schaft be- 
slaat uit cene wille, sponsachlige zelfstandigheid, welke naar 
ïlie van hel merg van vlierboomtakjes gelijkt, en in de 
huis der spoel met twee of drie wortels ontspringt. Ove- 
tigens is de spoel niet geheel ledig, maar bevat eenige 
vliezige deelen of tusschcnschoijcs (de dusgenoemde ziel 
veder), die aan het onder- en aan het boven einde 
'Ier spoel bij den aanvang van hel merg der schaft zijn 
*a zijne Verljandelitijf, Veber ein selbsliindiges Dannnervensy tlem. 
herlin 1847, folio. 
